«[…] Λοιπόν ποιους και από ποιους θα διαπιστώσουμε ότι έχουν δεχτεί μεγαλύτερες υπηρεσίες απ’ όσο τα παιδιά από τους γονείς τους; Όταν έρθει το τέλος που προσδιορίζει η μοίρα, κείτονται θαμμένοι όχι περιφρονημένοι με τη λησμονιά, αλλά είναι ζωντανοί με την ανάμνηση, καθώς υμνούνται πάντοτε […]. Διότι αν σε θεωρήσουν ότι είσαι αχάριστος απέναντι στους γονείς σου, κανένας δεν θα πιστέψει ότι, αν σε ευεργετήσει θα του γίνει ανταποδοτική η χάρη […]».
