Το Θέατρο, πέρα από το να μας ψυχαγωγεί και να μας διασκεδάζει, κατα καιρούς αναλαμβάνει και ''ειδικές αποστολές''! Το Θέατρο μας "ξυπνάει", το Θέατρο μας στηρίζει στις δυσκολίες, το Θέατρο μας δυναμώνει, το Θέατρο μορφώνει! Το Θέατρο είναι εκεί σε καιρό πολέμου, σε δικτατορικά καθεστώτα, σε μέρη ξεχασμένα, σε δύσκολες γειτονιές. Το Θέατρο ειναι εκεί για όσους δίνουν το δικό τους αγώνα με την αναπηρία και την ασθένεια. Το θέατρο γίνεται σύμμαχος ενάντια στην καταπίεση, πλουτίζει την εκπαίδευση, βοηθά τους ανθρώπους να θεραπεύσουν την ψυχή τους.

Ερασιτεχνικό είναι το Θέατρο στο οποίο δεν παίζουν επαγγελματίες ηθοποιοί, αλλά άνθρωποι όλων των ηλικιών που το αγαπούν και γεμίζουν με αυτό δημιουργικά τον ελεύθερό τους χρόνο. Υπάρχουν πολλών ειδών ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες στους Δήμους, σχολικές Θεατρικές ομάδες, ομάδες διάφορων συλλόγων, λέσχες ηλικιωμένων κ.τ.λ.
Ο εμψυχωτής τους μπορεί να είναι επαγγελματίας, τα μέλη όμως παίζουν περισσότερο για τη χαρά της ομαδικής δημιουργίας και για να εκφράζονται! Παρουσιάζουν τη δουλειά τους, χωρίς να ζητούν εισιτήριο, με μόνο σκοπό να τη μοιραστούν με τους αγαπημένους τους ανθρώπους, τους συμμαθητές τους, τους συντοπίτες τους. Μερικές φορές το αποτέλεσμα εκπλήσσει! Επιπλέον, σε μικρές πόλεις και χωριά, όπου οι κάτοικοι δεν εχουν τακτική προσβαση σε επαγγελματικές θεατρικές παραστάσεις, το ερασιτεχνικο θέατρο είναι συχνά η μόνη επαφή των ανθρώπων με τη θεατρική τέχνη.

Η αναπηρία είναι μια δύσκολη συνθήκη! Τα άτομα με αναπηρία δικαιούνται να ζήσουν μια πλήρη ζωή και να μην αποκλείονται από τίποτε. Τα άτομα με αναπηρία δε βοηθιούνται αν τα λυπόμαστε και χρειάζονται να τα αντιμετωπίζουμε ως ισότιμους συμπολίτες μας που μπορούν να συμμετέχουν σε όλα. Η Τέχνη και συγκεκριμένα το Θέατρο, δεν αποτελεί εξαίρεση. Στην Ελλάδα έχουμε θεατρικές ομάδες τυφλών, κωφών (νοηματική γλώσσα), ατόμων με κινητικά προβλήματα, ατόμων με νοητική υστέρηση ή αυτισμό και πολλές μεικτές. Ακόμη, για να μπορούν τα άτομα με ειδικές ανάγκες να απολαμβάνουν το Θέατρο και ως θεατές, καλό θα ήταν τα θέατρα να προβλέψουν να υπάρχει πρόσβαση σε αμαξίδια, κάποιες παραστάσεις με μετάφραση στη νοηματική, κ.τ.λ. Επίσης είναι πολύ ωραίο να παρουσιάζονται συχνότερα έργα με ήρωες ανάπηρα άτομα.

Το Θέατρο στην Εκπαίδευση δεν είναι μόνο το μάθημα Θεατρικής Αγωγής. Είναι ένας τρόπος διδασκαλίας, που περιλαμβάνει Θεατρικές τεχνικές και δραστηριότητες στη διδασκαλία άλλων μαθημάτων, όπως γλωσσικά μαθήματα, ιστορία, ακόμη και μαθηματικά και φυσικές επιστήμες! Εμπλέκοντας το Θέατρο, το μάθημα γίνεται πιο δημιουργικό για τα παιδιά, ενώ μένει καλύτερα στη μνήμη τους, αφού περνάει μέσα από τις αισθήσεις και το σώμα.

Μερικοί άνθρωποι, ενήλικες ή παιδιά, αναγκάζονται να περάσουν κάποιο διάστημα στο νοσοκομείο. Τις περισσότερες φορές η παραμονή είναι σύντομη, γίνονται καλά και επιστρέφουν στην κανονική ζωήτους. Όμως υπάρχουν και περιπτώσεις που οι ασθενείς περνάνε εβδομάδες, ακομα και μήνες στο νοσοκομειακό περιβάλλον. Κάποιες φορές δίνουν ένα δύσκολο αγώνα. Οι ασθενείς έχουν πολύ ανάγκη την ψυχαγωγία για να ξεχαστούν από τον πόνο και τα προβλήματα, αλλά και για να στηριχτούν στον αγώνα που δίνουν. Αυτό έδωσε την ιδέα σε διάφορες θεατρικές ομάδες, να μεταφέρουν μικρές παραστάσεις κατευθείαν στο χώρο του νοσοκομείου, κάποτε και δίπλα στο κρεβάτι του αρρώστου.

Ο Αουγκούστο Μποάλ από τη Βραζιλία, δημιούργησε το Θέατρο του Καταπιεσμένου. Ο θεατής δεν είναι παθητικός, από spectator (θεατής) γίνεται spectactor (θεατής-ηθοποιός). Στο Θέατρο Forum, που εφηύρε o Μποάλ, η καινοτομία είναι ότι ο κόσμος μπορεί να συμμετέχει ενεργά. Παρουσιάζεται μία σύντομη ιστορία, με θέμα μία κατάσταση όπου ο ήρωας καταπιέζεται. Το θέμα είναι τέτοιο που να ενδιαφέρει το κοινό. Η παράσταση ξεκινάει με τον Τζόκερ, τον εμψυχωτή, που προθερμαίνει το κοινό, εξηγεί τους κανόνες και διαμεσολαβεί ανάμεσα στους θεατές και στους ηθοποιούς. Όταν παρουσιαστεί η ιστορία, ο Τζόκερ συζητάει με το κοινό και στη συνέχεια η ιστορία ξαναπαίζεται από την αρχή. Όποιος θεατής θέλει, μπορεί να φωνάξει ΣΤΟΠ σε κάποιο σημείο, να ανέβει στη σκηνή, να αντικαταστήσει τον ηθοποιό που παίζει τον καταπιεσμένο και να παρουσιάσει τη σκηνή με ένα διαφορετικό τρόπο, που κατά τη γνώμη του θα βοηθήσει στη λύση της κατάστασης. Στη συνέχεια αυτό μπορεί να το κάνει και κάποιος άλλος θεατής. Έτσι προωθείται ο διάλογος και το κοινό βλέπει ζωντανά ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο.