1463 - 1479: Ο Α΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος
Οι Οθωμανοί κατακτούν τη Χαλκίδα, τη Λήμνο και περιοχές της σημερινής Αλβανίας.
1499 - 1503: Ο Β΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος
Ο Β΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος διεξήχθη από το 1499 - 1503 μεταξύ της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας και των συμμάχων της, από τη μία πλευρά και της Οθωμανικής Αυτοκρατρίας από την άλλη· τερματίστηκε με τη νίκη των Οθωμανών και την κατάληψη Βενετικών οχυρών της Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς.
1537 - 1540: Ο Γ΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συγκρούσεων οι Οθωμανοί κατέλαβαν τις Κυκλάδες, εκτός από την Τήνο, τις Σποράδες και τα τελευταία Βενετικά οχυρά της Πελοποννήσου (Ναύπλιο και Μονεμβασιά).
1570 - 1573: Ο Δ΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος
Ο Δ΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος ξέσπασε το 1570 και είχε ως αποτέλεσμα την κατάκτηση της Κύπρου από τους Οθωμανούς.
1645 - 1669: Ο Ε΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος ή Κρητικός Πόλεμος
Στο τέλος αυτής της περιόδου συγκρούσεων η Κρήτη καταλαμβάνεται από τους Οθωμανούς.
1684 - 1699: Ο ΣΤ΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος ή Πόλεμος του Μωρέως
Οι Βενετοί νικούν και κατακτούν την Πελοπόννησο, την Αίγινα, τη Λευκάδα, την Πρέβεζα και περιοχές των Δαλματικών ακτών.
"Με την βοήθεια των Μανιατών ο Ναύαρχος Φραντζέσκο Μοροζίνι κατέλαβε την Καλαμάτα, όμως η επιδείνωση της θέσης της Κρήτης ανάγκασε τον ίδιο σε αποχώρηση ώστε να ενισχύσει την άμυνα της Κρήτης.
Έτσι η πρώτη εκστρατεία των Βενετών στην Πελοπόννησο απέτυχε, ενώ λίγο αργότερα οι Βενετοί έχασαν και την Κρήτη. Το 1683 ξέσπασε νέος πόλεμος μεταξύ των Οθωμανών και της Αυστρίας. Οι Οθωμανοί
ηττήθηκαν κατά την πολιορκία της Βιέννης, και το γεγονός προσέφερε την κατάλληλη ευκαιρία στους Βενετούς να κηρύξουν τον πόλεμο στους αδυνατισμένους Οθωμανούς. Κατά την προετοιμασία του πολέμου
οι Βενετοί δέχτηκαν οικονομική βοήθεια από τους ιππότες της Μάλτας, τα Παπικά Κράτη, το Δουκάτο της Σαβοΐας και τους Ιππότες του Αγίου Στεφάνου. Επικεφαλής της εκστρατείας ανέλαβε ο Φραντζέσκο
Μοροζίνι που διέθετε εμπειρία στις επιχειρήσεις στον ελλαδικό χώρο. Ο Βενετικός στόλος έπλευσε το 1684 με αρχηγό τον Μοροζίνη από την Αδριατική προς το Ιόνιο. Έχοντας εξασφαλίσει τα νώτα του με
τις επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια του προηγούμενου χρόνου ο Μοροζίνι, πέρασε στην Πελοπόννησο όπου οι Έλληνες είχαν εξεγερθεί. Η κατάληψη της Πελοποννήσου ολοκληρώθηκε το 1697 με την κατάληψη
των κάστρων της Κορίνθου και του Μυστρά. Ο Μοροζίνι εγκατέστησε στην Πελοπόννησο το Βασίλειο του Μoρέως το οποίο οι Βενετοί διατήρησαν μέχρι το 1715. Οι Βενετοί προσπάθησαν με μεγάλη επιτυχία
να αναπτύξουν την Πελοπόννησο, να αναζωογονήσουν την γεωργία και την οικονομία της. Εγκαθίδρυσαν τέσσερις διοικήσεις με αντίστοιχο στρατιωτικό και πολιτικό διοικητή (Προνοητής - Provveditore),
δικαστικό (Ρέκτορας - Rettore) και έναν οικονομικό επίτροπο (Camerlingo), κάτω από τη γενική εποπτεία ενός Γενικού Προβλεπτή. Οι συστηματικές προσπάθειες των Βενετών είχαν σαν αποτέλεσμα την
οικονομική ανάπτυξη της Πελοποννήσου. Μετά τη νίκη του και την κατάληψη της Πελοποννήσου ο Μοροζίνι αποφάσισε να εκστρατεύσει στην κεντρική Ελλάδα. Έτσι ο στρατηγός Καίνιξμαρκ κινήθηκε με 10.700
στρατιώτες και στρατοπέδευσε στην Ελευσίνα ενώ ο Μοροζίνι αποβιβάστηκε στον Πειραιά όπου κατέπλευσε ο στόλος του. Οι Βενετοί στη συνέχεια πολιόρκησαν την Ακρόπολη για διάστημα έξι ημερών
(23-29 Σεπτεμβρίου 1687) στο οποίο προκάλεσαν ανεπανόρθωτες καταστροφές στα αρχαία μνημεία. Οι Οθωμανοί αρχικά κατέστρεψαν τον ναό της Αθηνάς Νίκης για να στήσουν κανόνια στη θέση του, όμως
η μεγαλύτερη καταστροφή προκλήθηκε όταν μία βενετική οβίδα χτύπησε την πυριτιδαποθήκη των Οθωμανών που βρισκόταν μέσα στον Παρθενώνα προκαλώντας μεγάλη καταστροφή στον ναό, που ως τότε έστεκε
σχεδόν ανέπαφος. Η καταστροφή αυτή συνέβη στις 27 Σεπτεμβρίου."
[Πηγή]: Φωτόδεντρο.
1714 - 1718: Ο Ζ΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος ή Δεύτερος Πόλεμος του Μωρέως
Ήταν η τελευταία σύγκρουση μεταξύ Βενετών και Οθωμανών και είχε ως αποτέλεσμα, η Τήνος, η Αίγινα και η Πελοπόννησος να περιέλθουν στην κατοχή των Οθωμανών, ενώ η Πρέβεζα και η Βόνιτσα να περιέλθουν στην κατοχή των Βενετών.
[Πηγές]: Φωτόδεντρο, και α) Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. τόμ. Ι. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών Α.Ε. 1974, β) Κορδάτος, Γιάννης (1958). Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας. Τόμ. 9ος. Αθήνα: Εκδόσεις 20ος αιώνας.