Ο Ισοκράτης γεννήθηκε το 436 π.Χ. και καταγόταν από τον δήμο Eρχείας. Ήταν γιος του εύπορου Θεόδωρου, ιδιοκτήτη εργαστηρίου στο οποίο κατασκεύαζε αυλούς. Έτσι ο νεαρός Ισοκράτης έλαβε επιμελημένη μόρφωση από σοφιστές, όπως ο Γοργίας και ο Πρωταγόρας, αλλά και φιλοσόφους, όπως ο Σωκράτης. Αρχικά άσκησε το επάγγελμα του λογογράφου, ενώ αργότερα ίδρυσε σχολή ρητορικής, αρχικά στη Χίο και αργότερα στην Αθήνα. Ήταν υπέρμαχος της ένωσης όλων των Ελλήνων υπό τον Φίλιππο της Μακεδονίας εναντίον των Περσών, άποψη που ερχόταν σε ευθεία αντιπαράθεση με τις απόψεις του Δημοσθένη, που θεωρούσε πως η Αθήνα θα έπρεπε να έχει την πρωτοκαθεδρία στην ένωση όλων των Ελλήνων. Επίσης ο Ισοκράτης θεωρούσε ότι ο πολιτισμός και η «παίδευσις» της Αθήνας μπορούσαν να αποτελέσουν τα ενοποιητικά στοιχεία όλου του ελληνισμού. Πίστευε ότι το καλύτερο πολίτευμα ήταν μία σύνθεση των τριών πολιτευμάτων, της τυραννίας, της ολιγαρχίας και της δημοκρατίας. Από το πλούσιο έργο του έχουν διασωθεί 21 λόγοι και 9 επιστολές. Οι πολιτικές του θέσεις παρουσιάζονται κυρίως στους λόγους του: «Πανηγυρικός» και «Ἀρεοπαγιτικός». Ο Ισοκράτης πέθανε το 338 π.Χ. χωρίς να προλάβει να δει τον Μέγα Αλέξανδρο να κάνει πράξη το όραμά του για ένωση των Ελλήνων εναντίον των Περσών.