# Π. Σερενές «Παιδιά των σκουπιδιών»

i?

Χωματερή ανθρώπων,
μένουν (εκεί) γιατί δεν έχουν να πάνε αλλού,
άγνωστος κόσμος δίπλα και μέσα στα σκουπίδια,
κοντά στον παράδεισο εντούτοις.

Απόκληροι, κουρέλια
στους σκουπιδότοπους σωροί,
τους ρίξαμε το φταίξιμο
γιατί γεννήθηκαν αλλιώς, αυτό και μόνο.

Φλοιούς από δέντρα – έξω από το δάσος,
πεταμένους, προσπερνάμε.

Κωπηλατώ προς τους λησμονημένους
Δεν μετανιώνω που αγάπησα τη νύχτα –
μεταναστεύσεις σε μελανά διαγράμματα,
εν ολίγοις, εκεί που σιγοκαίει η ελπίδα (,)
– ο ήλιος αίτιος για φως –
κρυμμένος μέσα στο φτιαχτό, πηχτό σκοτάδι
δεν φείδεται όμως
στους τόπους των καταραμένων να φανερωθεί.

Εμείς,
σε κύκλους, με επιγραφές που αναβοσβήνουν –
ανάμεσα στο φωτεινό και το σημαδεμένο σκοτεινό
με μια ενδυμασία πρόχειρη να κρύβει την ντροπή,
παγιδευμένοι στην δολερή ευδαιμονία, αδιαφορούμε ασύστολα
ενώ τα ασβεστωμένα εξωκλήσια ανυπεράσπιστα
δεν θα έρθουν ποτέ στις πόλεις,
εδώ άλλες φορεσιές χρυσοποίκιλτες ταιριάζουν.

Τα μεγάλα μαύρα μάτια τους
σκύβουν να μαζέψουν
απορρίμματα και απορίες.
Δώστε τους πίσω
τον ουρανό
που τους πήραμε.
Πύλος, 6.8.2008

Υ.Γ. Γράφτηκε κοιτώντας τη φωτογραφία ενός κοριτσιού δύο τριών ετών, πανέμορφο με τίτλο «πριγκίπισσες των σκουπιδιών»
Σερενές Παρ. (2010) Πυρρίχιος. Αθήνα: Εκδόσεις ΠΑΠΑΔΗΜΑ, σ.7

Previous Next
Ο περιηγητής σας δεν υποστηρίζει το αρχείο ήχου

(διαβάζει η Νίκη Μισαηλίδη)

Για την καλύτερη εμπειρία κρατήστε τη συσκευή σας οριζόντια