Δικτατορία Μεταξά
Στην Ελλάδα, όλη η χρονική περίοδος από το 1915 μέχρι και το 1936 διαμορφώθηκε από δύο διακριτά στρατόπεδα και τις δυναμικές που αναπτύσσονταν μεταξύ τους: τους βενιζελικούς και τους αντιβενιζελικούς/βασιλόφρονες. Μέσα σε ένα έντονο συγκρουσιακό κλίμα με κρίσεις, αναταραχές και βιαίες διαμάχες έλαβαν χώρα δέκα εκλογικές αναμετρήσεις. Στις εκλογές που έγιναν το 1936, βασιλικοί και βενιζελικοί αναδείχθηκαν ισοδύναμοι, με αποτέλεσμα το ΚΚΕ, που είχε εκλέξει 15 βουλευτές, να παίζει ρόλο ρυθμιστή. Τότε ο Γεώργιος Β΄ διόρισε πρωθυπουργό τον γνωστό για τις αντιδημοκρατικές του ιδέες Ιωάννη Μεταξά. Η πρωθυπουργοποίησή του αλλά και η όξυνση της οικονομικής κρίσης προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις, με αποκορύφωμα τις αιματηρές διαδηλώσεις της Θεσσαλονίκης τον Μάιο του 1936. Με πρόσχημα τα γεγονότα αυτά και επικαλούμενοι «κομμουνιστικό κίνδυνο», ο Γεώργιος Β΄ και ο Μεταξάς κήρυξαν δικτατορία στις 4 Αυγούστου 1936, παραμονή εικοσιτετράωρης γενικής απεργίας. Όνειρο του Ι. Μεταξά ήταν η δημιουργία στην Ελλάδα ενός καθεστώτος κατά τα πρότυπα της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας.
Πηγές: 1. Πέτρου, Θ . (2024). 1936: Ετοιμόρροπη δημοκρατία (Επίλογος). Αθήνα: Ίκαρος. 2. Λούβη, Ε., Ξιφαράς, Δ. Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία Γ΄ Γυμνασίου. Αθήνα: ΙΕΠ.