105

H Κακοπαντρεμένη

Μάννα μ’, μ’ εκακοπάντρεψες που μ’ έδωκες στους κάμπους,
κ’ εγώ στους κάμπους δε βαστώ, ζεστό νερό δεν πίνω.
Θα μαραθούν τα χείλη μου, θα κιτρινοφυλλιάσουν
από το χλίο το νερό, την κάψα τη μεγάλη.
Εδώ τ’ αηδόνι δε λαλεί κι’ ο κούκος δεν το λέει.
Οι κάμποι θρέφουν άλογα και τα βουνά λεβέντες,
και οι τσούπες μαραζιάζουνε, σαν το φλωρί γινώνται.

---

Στ. 4. χλίο ή χλιό: χλιαρόν, ζεστόν
Στ. 6. ο στίχος ούτος μετέπεσεν εις παροιμίαν
Στ. 7. τσούπα: (λ. αλβανική ) κόρη
Στ. 7. μαραζιάζουνε: φθίνουν, μαραίνονται

---

121

Από τη γης βγαίνει νερό, κι’ οχ την ελιά το λάδι,
κι’ από τη μάννα την καλή βγαίνει το παλληκάρι.
Στάλα τη στάλα το νερό τρουπάει το λιθάρι,
κ’ η κόρη με τα νάζια της σφάζει το παλληκάρι.