100. Η ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑ (σ. 194)

Τι σου ’καμα, Δημητρούλα μου,
τι σου ’καμα να μου το πεις,
αχ, τι σου ’καμα να μου το πεις
κι αν σόφταιξα να μ’ αρνηθείς.
Τέσσερα χρό-, Δημητρούλα μου,
τέσσερα χρόνια σ’ αγαπώ,
ωρ’, τέσσερα χρόνια σ’ αγαπώ,
κι αντρέπομαι να σου το πω.
Δε μου λυπά-, Δημητρούλα μου,
δε μου λυπάσαι, δεν πονάς,
δε μου λυπάσαι, δεν πονάς,
μον’ θέλεις να με τυραγνάς,
αχ, μόν’ θέλεις να με τυραγνάς
και άλλονε για ν’ αγαπάς.

      Θ. Α. Νημάς, Πλάτανος Τρικάλων, ΛΑΠΘ, ταιν. 18β, 18 (166)
      [Τραγουδά ο Σπύρος Νημάς, ηχογράφηση Δεκέμβριος 1972]

99. Η ΖΩΙΤΣΑ (σσ. 192-193)

Της θάλασσας τα ψάρια, τα ψάρια (δις)
                      αχ, της λίμνης τα νιρά, βρε Ζωίτσα μου,
                      αχ, της λίμνης τα νιρά,
της Ζώιως μας τα νάζια, τα νάζια (δις)
                      αχ, δεν τα ’χει άλλη καμιά, βρε Ζωίτσα μου,
                      αχ, δεν τα ’χει άλλη καμιά.
Στη σκάλα ’π’ ανεβαίνει η Ζώιω (δις)
                      α, της πέσαν τα μαλλιά, βρε Ζωίτσα μου,
                      αχ, της πέσαν τα μαλλιά.
Ρίξ’ τα στις πλάτες, βρε κυρά Ζώιω(δις)
                      αχ, τα ρούσα σ’ τα μαλλιά, βρε Ζωίτσα μου,
                      αχ, τα κατσαρά σ’ μαλλιά,
να στα κρεμάσω τέλια, βρε τέλια (δις)
                      αχ, γιαννιώτικα φλουριά, βρε Ζωίτσα μου,
                      αχ, γιαννιώτικα φλουριά.

  Θ. Α. Νημάς, Πλάτανος Τρικάλων, ΛΑΠΘ ταιν. 16α, 22 (22)
  [Τραγουδά ο Σπύρος Νημάς, ετών 42, ηχογράφηση Δεκέμβριος 1972]