Αφού μελετήσετε το κείμενο του Ευριπίδη Κλέοπα, να απαντήσετε στις ερωτήσεις:
1. Ποια επίδραση είχε η ανάγνωση διαφόρων βιβλίων και των κόμικς στον συγγραφέα, κατά τη νεανική του ηλικία; Να το συζητήσετε στην τάξη.
2. Να γράψετε στον πίνακα που σας δίνεται: ποιο από όλα τα έργα και ποιος από τους συγγραφείς, τα οποία/τους οποίους μελετήσατε σε αυτήν τη συστάδα κειμένων, σας συγκίνησε περισσότερο. Επίσης, να γράψετε κάποια φράση ή κάποιον στίχο, που θυμάστε, δίπλα στον συγγραφέα.

---

Ευριπίδης Κλέοπας
Tα παιδικά μας σινεμά

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το ομότιτλο κείμενό του, που έχει ανθολογηθεί στο συλλογικό βιβλίο: Το Χαλάνδρι που γνώρισα. 19 Έλληνες συγγραφείς γράφουν για το Χαλάνδρι. Σε αυτό ο συγγραφέας καταθέτει παιδικά του βιώματα.

  Από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού άρχισα να διαβάζω και κάποια βιβλία. Αλλά το πιο αγαπημένο απ’ όλα ήταν η Μαύρη Καλλονή της Άννας Σίγουελ, καθώς και Το θαυμαστό ταξίδι. Είχα βέβαια διαβάσει τον Μικρό Πρίγκηπα, Τα παραμύθια του Άντερσεν, Τα παιδικά χρόνια του Χάιδν, τον Όλιβερ Τουίστ, το Χωρίς οικογένεια^. τα περισσότερα απ’ αυτά τα έχω περισώσει διατηρημένα στη βιβλιοθήκη μου, παρά τ’ αδέρφια που ακολούθησαν μετά από μένα. Αργότερα έγινα λάτρης των έργων του Ιουλίου Βερν, μερικά απ’ τα οποία είδα και στο Σινεάκ, όπως το 20.000 Λεύγες υπό την θάλασσα, Το Νησί του θησαυρού κ.ά. Άρχισα να διαβάζω τα Κλασσικά Εικονογραφημένα, έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας μεταφερμένα σε κόμικς. Ακόμη κι αργότερα, που διάβασα τα περισσότερα από τα έργα στο πρωτότυπο, οι εικόνες από αυτά τα κόμικς είχαν μείνει στο μυαλό μου. Θυμάμαι τους Άθλιους, όπου ο φθονερός Ιαβέρης δεν είχε να ζηλέψει τίποτε από το πρωτότυπο έργο του Βίκτωρος Ουγκώ, ή από την κινηματογραφική ταινία που ακολούθησε. Το Έγκλημα και Τιμωρία. Όλη η ντοστογιεφσκική ατμόσφαιρα ζωντανή μέσα στο κόμικ. Ίσως χωρίς αυτά τα κόμικς να μην είχα νιώσει τόσο (και τόσο νωρίς) τον Ντοστογιέφσκι, ίσως κιόλας να μην είχα μπει στην περιέργεια και την περιπέτεια της λογοτεχνίας. Αργότερα, στο γυμνάσιο, το ’σκαγα απ’ το σχολείο και πήγαινα μόνος στο παγκάκι της πλατείας Δροσοπούλου, στη Φιλοθέη, για να τελειώσω κάποιο βιβλίο του Ντοστογιέφσκι που είχα αρχίσει. [...]. Είχα επιλέξει κάτι δικό μου, ρύθμιζα, επιτέλους, μόνος την πορεία μου, το μέλλον, τις επιλογές μου, ενάντια - έτσι νόμιζα, ίσως κι έτσι να ’ταν - στο κατεστημένο. Πριν τελειώσω το γυμνάσιο, είχα τελειώσει όλο τον Ντοστογιέφσκι. Έπειτα, γι’ αρκετό καιρό, δεν έβρισκα κάτι άλλο που να με γεμίζει, να με εκφράζει τόσο. Είχα μπει πολύ βαθιά, είχα χωθεί βαθιά μέσα στα ντοστογιεφσκικά υγρά σκοτάδια, που και το λίγο φως ακόμα με τύφλωνε. Όλα μου φαίνονταν τόσο φωτεινά, επιφανειακά και ανιαρά.

Πηγή: Ευριπίδης Κλέοπας, Το Χαλάνδρι που γνώρισα. 19 Έλληνες συγγραφείς γράφουν για το Χαλάνδρι, εκδ. Ευριπίδης, Αθήνα 2005.

---