Κόμικ Αλεξάνδρεια

Γι' αυτό και τα νέα της φυγής έπεσαν σαν βόμβα πάνω μου. Πόσο πολύ θα μου έλειπαν όλα αυτά τα γραφικά μαγαζάκια, οι υπαίθριοι πολύχρωμοι πάγκοι, τα δροσερά καρπούζια το καλοκαίρι, οι ντόπιοι που ήξεραν να μιλούν ελληνικά και με καλοδέχονταν στη γλώσσα μου.
Πόσο πολύ θα μου έλειπαν όλα αυτά τα γραφικά μαγαζάκια, οι υπαίθριοι πολύχρωμοι πάγκοι, τα δροσερά καρπούζια το καλοκαίρι, οι ντόπιοι που ήξεραν να μιλούν ελληνικά και με καλοδέχονταν στη γλώσσα μου. θα μου έλειπε η ψαραγορά, όπου δεν καταδεχόσουν να αγοράσεις κάτι που δεν σάλευε. Όταν οι γαρίδες κουνούσαν τα μουστάκια τους ελαφρώς ζαλισμένες, χωρίς να χοροπηδάνε, τις θεωρούσα μπαγιάτικες.
Και αυτοί οι άνθρωποι... χαμογελαστοί και φιλόξενοι Αιγύπτιοι... που μας γέμισαν με όμορφες μνήμες.
Αναχώρησαμε στις 6 το απόγευμα, επιβιβαζόμενοι στο Αλ Σούρια αντί του Αλ Γκαζιερα, Δεν ξέχασα ποτέ το κλάμα της μάνας μου...
... όταν έχασε την Αλεξάνδρεια στον ορίζοντα. Δεν θα την έβλεπε ποτέ ξανά. • Τα ονόματα των πλοίων Συρία και Αλγέρι στα αραβικά
Το νέο μας σπίτι στην Αθήνα ήταν στην περιοχή του Ζωγράφου, επί της λεωφόρου Στρατάρχου Παπάγου. Αυτό που μας έκανε εντύπωση σε σχέση με την Αλεξάνδρεια ήταν...
... η απόλυτη ησυχία στους δρόμους. Την εποχή εκείνη ήταν ένα ήσυχο προάστιο της Αθήνας, όπου, πέρα από τις λεωφόρους Στρ. Παπάγου και Γ. Ζωγράφου, όλες οι υπόλοιπες οδικές αρτηρίες ήταν χωματόδρομοι Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα αμάξια που βλέπαμε σταθμευμένα στον δρόμο μας. Μόνο δύο. Ενός θείου μας και ενός γιατρού.

Οθόνη Βοήθειας

Να διαβάσετε το σχετικό οπτικό υλικό.

Πηγή: Γιώργος Στεφαδούρος και Νικόλας Στεφαδούρος, Αλεξάνδρεια, © 2016-2018 Νικόλας Στεφαδούρος & 2018 Webcomics- Νικόλαoς A. Kαμπουρόπουλος, Χολαργός 2018.

Καρτέλα Συντελεστών