Η παρακάτω ιστορία προέρχεται από τη συλλογή Παράξενες κι ακόμα πιο παράξενες ιστορίες, που εκδόθηκε το 2020. Καθεμιά από τις ιστορίες της συλλογής τελειώνει με ένα «ηθικό δίδαγμα».

    Μια φορά ήταν ένας λαγός που κάθε Κυριακή πήγαινε στο δάσος για κυνήγι (εν μέρει λόγω οικογενειακής παράδοσης, εν μέρει διότι όφειλε να ασκείται συχνά στον καθαρό αέρα – μια που ζούσε σ’ ένα τελείως ανήλιαγο λαγούμι).
    Μέχρι στιγμής δεν του είχε συμβεί τίποτα δυσάρεστο, αλλά κι αν του είχε συμβεί, δεν το ήξερε – επειδή, μη έχοντας πρόβλημα ταυτότητας, δεν τον ένοιαζε και πολύ αν ήταν πάντα ο ίδιος λαγός ή άλλος.

    Μια Κυριακή, πηγαίνοντας στο συνηθισμένο δάσος, συνάντησε έναν ασυνήθιστο κυνηγό με μεγάλα αυτιά και λαγώχειλο. Κρύφτηκε λοιπόν πίσω από μια φτέρη και τον κοίταζε με ενδιαφέρον.
    Ο κυνηγός πρόσεξε τη φτέρη να σειέται και πυροβόλησε αμέσως. Ένα δυνατό «Ωχ!» ακούστηκε. Ο κυνηγός έμεινε εμβρόντητος. Ποιος έκανε «Ωχ»;
    Δεν ήταν, φυσικά, η φτέρη – κι αυτή βεβαίως φώναζε και έβριζε, αλλά σε τόσο υψηλές συχνότητες που δεν ήταν δυνατόν να γίνει αντιληπτή. Δεν ήταν ούτε ο λαγός, γιατί αυτός είχε εξαφανιστεί ακαριαία – δεν ενδιαφερόταν δα και τόσο πολύ για το λαγώχειλο του κυνηγού. Δεν υπήρχε κανείς.
    Ο κυνηγός πλησίασε προσεχτικά κι άρχισε να εξετάζει το σημείο όπου είχαν πέσει τα σκάγια. Βρήκε μόνο 33 διαφορετικά είδη χλωρίδας (από το σπανιότατο Ανθέους Λαζάρι μέχρι τα κοινά Πεμπολίνι Αγκουρόζα και Κρόμπιλι Ανιβεντερέτσικα), καθώς και μια ελαφριά ταξιαρχία μυρμηγκιών.
    Η μυρμηγκότρυπα ήταν αρκετά μεγάλη. Θα μπορούσε να είχε ακουστεί από εκεί μέσα; Οπωσδήποτε όχι. Το «Ωχ!» ήταν πολύ ρηχό, δεν υπήρχε η παραμικρή αντήχηση. Μα τότε; Μήπως προερχόταν από καμιά νεράιδα; Αποκλείεται. Πρώτον, επρόκειτο περί αγριοφωνάρας· δεύτερον, ο κυνηγός δεν πίστευε στις νεράιδες.
    Ήταν δυνατόν να το είχε φωνάξει ο ίδιος, ασυνείδητα; (Λέγεται πως θύτης και θύμα φτάνουν συχνά σε μια ταύτιση.) Όχι, δεν ήταν δυνατόν. Πρώτον, πού ήταν το θύμα; Και δεύτερον, ο κυνηγός δεν πίστευε πως υπάρχουν θύματα.
    Μήπως –ως ακραία εκδοχή– το «Ωχ!» ήταν χθεσινό ή αυριανό και από στιγμιαία αφηρημάδα είχε ακουστεί σε λάθος χρόνο;
    Ο τελευταίος συλλογισμός ήταν βαθύς και μεγάλης χωρητικότητας και προκάλεσε στον κυνηγό πονοκέφαλο.
    Πήρε λοιπόν μια βαθιά ανάσα και ατένισε γι’ αρκετή ώρα το γαλήνιο τοπίο γύρω του. Κατάφερε να εντοπίσει 98 αποχρώσεις γαλάζιου, 7.564 αποχρώσεις του πράσινου, 11.237 μυρωδιές, καθώς και 75.891 ήχους (συμπεριλαμβανομένων και των προσωπικών δικών του: γουργούρισμα στομαχιού, βουητό στ’ αυτιά κτλ.)
    Έμεινε στο δάσος μέχρι που σκοτείνιασε, συνεπαρμένος από το μυστήριο της φύσης.

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ
Η φύση είναι πάντα ένα αξεπέραστο μυστήριο.

Πηγή: Παυλίνα Παμπούδη, Παράξενες κι ακόμα πιο παράξενες ιστορίες, εκδ. Καλειδοσκόπιο, Αθήνα 2020.