Δίνεται μικροαφήγηση* του Ισπανού συγγραφέα Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ (γεν. 1974). Αφού τη διαβάσετε, να συζητήσετε τις διαφορές ανάμεσα στους κατοίκους των πλανητών, που περιγράφονται στα δύο κείμενα (Χ. Ρένχελ, Παράξενα όντα- Φ. Ντοστογιέφσκι, Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου).
* Οι μικροαφηγήσεις ή μικροδιηγήματα ή νανοδιηγήματα ή διηγήματα μπονσάι είναι αφηγήσεις εξαιρετικά μικρής έκτασης.
Χ. Χ. Μ. Ρένχελ
Παράξενα όντα
Υπήρχε ένας πλανήτης στον οποίο όσο πιο μαύρη και σκληρή ήταν μια καρδιά, τόσο πιο ντελικάτες* φορεσιές, πιο πολύτιμα υφάσματα και πιο πολυτελή κοσμήματα χρησιμοποιούνταν για να την κρύψουν.
Πηγή: Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ (Juan Jacinto Muñoz Rengel), Το βιβλίο των μικρών θαυμάτων, μτφρ. Μεταφραστικό εργαστήριο Abanico Κωνσταντίνος Παλαιολόγος – Αναστασία Γιαλαντζή, εκδ. Opera, Αθήνα 2019.
* ντελικάτες: χαριτωμένες, λεπτεπίλεπτες (στα γαλλικά)
Φιόντορ Μιχάιλοβιτς Ντοστογιέφκι
Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου
Στα αποσπάσματα που ακολουθούν (από τα κεφάλαια 3 και 4) ο αφηγητής μέσα στο όνειρό του μεταφέρεται σε έναν πλανήτη που μοιάζει με τη Γη.
Κεφάλαιο 3ο
Και επιτέλους, είδα και γνώρισα τους ανθρώπους τούτης της ευτυχισμένης Γης. Ήρθαν κοντά μου, με περικύκλωσαν, με φιλούσαν. Παιδιά του Ήλιου, παιδιά του δικού τους Ήλιου, ω, πόσο όμορφοι ήταν! Τέτοια ομορφιά σε άνθρωπο ποτέ δεν είδα στη δική μας Γη. Ίσως μονάχα στα παιδιά μας, στα πρώτα χρόνια της ζωής τους θα μπορούσε κανείς να βρει μια μακρινή, αχνή ανταύγεια της ομορφιάς αυτής. Τα μάτια αυτών των ευτυχισμένων ανθρώπων έλαμπαν με μια ζωηρή λάμψη. Στα πρόσωπά τους διέκρινες το φως της λογικής και μιας συνείδησης ήρεμης, και την ίδια στιγμή ήταν εύθυμα. Στις κουβέντες και τις φωνές τους αντηχούσε μια παιδιάστικη χαρά. […]
Κεφάλαιο 4ο
Μου έδειχναν τα δέντρα τους κι εγώ δεν καταλάβαινα γιατί τα κοίταζαν με τόση αγάπη – ήταν σαν να συζητούσαν με πλάσματα που τους έμοιαζαν. Και, ξέρετε, ίσως να μη σφάλλω αν πω ότι πραγματικά κουβέντιαζαν μαζί τους! Ναι, είχαν ανακαλύψει τη γλώσσα τους και είμαι βέβαιος ότι τα δέντρα τούς καταλάβαιναν. Με τον ίδιο τρόπο αντιμετώπιζαν και όλη τη φύση: τα ζώα ήταν φιλικά μαζί τους, δεν τους επιτίθεντο και τους αγαπούσαν, ημερωμένα από τη δική τους αγάπη. Μου έδειχναν τα αστέρια και μου έλεγαν γι’ αυτά κάτι που δεν μπορούσα να καταλάβω, είμαι όμως σίγουρος ότι είχαν κάποιου είδους επαφή με τα άστρα του ουρανού, όχι μόνο νοερή αλλά και υλική. Ω, οι άνθρωποι αυτοί δε ζητούσαν να τους καταλάβω, με αγαπούσαν ούτως ή άλλως, κι από την άλλη ήξερα ότι ούτε εκείνοι θα με καταλάβαιναν, γι’ αυτό και σχεδόν ποτέ δεν τους μιλούσα για τη Γη μας. […]
Πηγή: Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου, μτφρ. Σταυρούλα Αργυροπούλου, εκδ. Ροές, Αθήνα 2014.