Αφού διαβάσετε το απόσπασμα, στη συνέχεια:
1. Να συμπληρώσετε στον πίνακα τα στοιχεία που δίνονται στο κείμενο για το συγκεκριμένο βιβλίο.
2. Με αφορμή το χωρίο από την τελευταία παράγραφο του κειμένου: «Ήταν όμως ενδιαφέρον να ξαναδιαβάζεις, ενήλικη πλέον, ένα βιβλίο που είχες ανακαλύψει παιδί. Έβρισκα τώρα νέα στοιχεία.», να ψάξεις στη βιβλιοθήκη σου ένα βιβλίο που είχες διαβάσει παλαιότερα και σου είχε εξάψει τη φαντασία ή σε έκανε να ονειρεύεσαι. Για ποιους λόγους θα ήθελες να το ξαναδιαβάσεις, όταν ενηλικιωθείς;

Μίτσικο Αογιάμα
Η βιβλιοθήκη των κρυφών ονείρων

Στο ακόλουθο απόσπασμα από το μυθιστόρημα της ιαπωνέζας Μίτσικο Αογιάμα (γεν. 1970), Η βιβλιοθήκη των κρυφών ονείρων, η αφηγήτρια εργάζεται ως πωλήτρια. Στην προσπάθειά της να υλοποιήσει τα όνειρά της, καταφεύγει, εκτός από τα εγχειρίδια πληροφορικής, στον κόσμο ενός βιβλίου που της πρότεινε μία βιβλιοθηκονόμος, η Σαγιούρι Κοματσί. Το βιβλίο αυτό, το είχε διαβάσει η αφηγήτρια στα παιδικά της χρόνια. Ήταν ένα εικονογραφημένο παιδικό παραμύθι με τίτλο Γκούρι και Γκούρα και εξιστορούσε τις περιπέτειες δύο αρουραίων.

Τομόκα, 21 ετών,
πωλήτρια σε τμήμα γυναικείων ενδυμάτων

    Άναψα τη φωτιά κάτω από το γεμάτο με νερό κατσαρολάκι μου κι έβγαλα τα βιβλία από την τσάντα μου. Εγχειρίδια πληροφορικής… Έβλεπα ήδη τον εαυτό μου να πληκτρολογεί σε κάποιο γραφείο, σαν αυθεντία.
    Να και το επιπλέον βιβλίο: Γκούρι και Γκούρα. Το εξώφυλλό του ήταν λευκό και σκληρό. Μου φαινόταν πιο μεγάλο όταν ήμουν παιδί, όταν όμως το έπιανες στα χέρια σου είχε το μέγεθος κλασικού τετραδίου. Ίσως να μου είχε φανεί μεγάλο γιατί άνοιγε οριζοντίως.
    Κάτω από τον τίτλο, σε γραμματοσειρά που έμοιαζε χειρόγραφη, δύο ποντίκια του αγρού περπατούσαν κοιτώντας το ένα το άλλο στα μάτια, κρατώντας χαρούμενα ένα πανέρι. Φορούσαν ακριβώς τα ίδια ρούχα, καπέλο και ολόσωμη φόρμα, μπλε το ένα στα αριστερά, κόκκινα το άλλο στα δεξιά.
    Είχα ξεχάσει ποιο έλεγαν Γκούρι και ποιο Γκούρα. Τα θυμόμουν ως δίδυμα αδέρφια. Παρατηρώντας τον τίτλο, πρόσεξα ότι το «Γκούρι» ήταν γραμμένο με μπλε και το «Γκούρα» με κόκκινο.
    Επιτέλους, άρχιζα να καταλαβαίνω. Ήμουν χαρούμενη που το είχα προσέξει. Θα με βοηθούσε να μπω στο νόημα.
    Ξεφύλλισα το βιβλίο για να θυμηθώ την ιστορία. Σ’ έναν περίπατο στο δάσος, ο Γκούρι και ο Γκούρα ανακαλύπτουν ένα γιγάντιο αυγό… Προς το τέλος, στο κέντρο δύο αντικριστών σελίδων δέσποζε μια τεράστια τηγανίτα μέσα σ’ ένα μεγάλο τηγάνι.
    Η Κοματσί μού είχε χαρίσει ένα τηγάνι. Στη σκέψη αυτή, διάβασα το κείμενο σ’ εκείνη τη σελίδα. «Το καστέγια* ήταν έτοιμο, χρυσαφένιο και αφράτο». Η φράση αυτή σαν να μ’ αιφνιδίασε. Ένα κέικ; Πάντα νόμιζα πως ήταν τηγανίτα.
    Πήγα στις προηγούμενες σελίδες, εκεί όπου ο Γκούρι και ο Γκούρα ετοίμαζαν τη ζύμη. Ανακάτευαν το αυγό με ζάχαρη, γάλα και αλεύρι, και μετά μαγείρευαν το μείγμα στο τηγάνι. Μια συνταγή απλούστερη απ’ όσο μπορούσα να φανταστώ.
    Το κατσαρολάκι μου άρχισε να σφυρίζει.
    Σηκώθηκα, έσβησα τη φωτιά κι έβγαλα από τη συσκευασία το κύπελλο με τα νουντλς.
    Νόμιζα πως είχα διαβάσει αυτό το βιβλίο πολλές φορές, αλλά είχα ξεχάσει την ιστορία του. Ή, πιο σωστά, τη θυμόμουν με τον δικό μου τρόπο.
    Ήταν όμως ενδιαφέρον να ξαναδιαβάζεις, ενήλικη πλέον, ένα βιβλίο που είχες ανακαλύψει παιδί. Έβρισκα τώρα νέα στοιχεία.