---

Έρικα Αγγέλικα Γαρμπή
«Τηλεκατευθυνόμενα ρομπότ»

  Οι αχτίδες του χειμωνιάτικου ήλιου τρύπωναν από τις γρίλιες του παραθύρου, σκορπίζοντας φως στο σκοτεινό δωμάτιο. Ο Διονύσης ξύπνησε απότομα και χωρίς δεύτερη σκέψη βρέθηκε στο γραφείο του. Άνοιξε τον ηλεκτρονικό υπολογιστή και πληκτρολόγησε τον πολυψήφιο κωδικό που μονάχα εκείνος γνώριζε. Ήταν ένας περίπλοκος συνδυασμός με πολλά γράμματα, σύμβολα και αριθμούς. Δύσκολα μπορούσε κανείς να τον μαντέψει. Ο πατέρας του παλιότερα το είχε επιχειρήσει, μα δίχως αποτέλεσμα.
  «Για να δούμε», μονολόγησε και βάλθηκε να ταξιδεύει στον μαγευτικό κόσμο του διαδικτύου. Μπήκε στο ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο. «Ποιοι μου στείλανε…» μουρμούρισε και άρχισε να διαβάζει ένα προς ένα τα μηνύματά του.
  Ήταν ένα κατεβατό από εισερχόμενα, τα μισά από αυτά άγνωστων αποστολέων. Κάτω κάτω βρισκόταν το γνώριμο παρατσούκλι της κολλητής του «Χι», απ’ το Χριστίνα. Η δική του ηλεκτρονική ταυτότητα ήταν «Δέλτα». Είχαν επιλέξει κωδικά ονόματα για να μην τους αναγνωρίζουν εύκολα, καθώς εδώ και λίγο καιρό είχαν μία εφημερίδα στην μπλογκόσφαιρα που την κρατούσαν μυστική απ’ τους μεγάλους.
  «Από Χι :) Καλημέρα! Συνεχίζουμε σήμερα την εργασία;»
  «Οκέι, Χι, έγινε!»
  Στο άψε σβήσε κανονίστηκε το ραντεβού τους. Έτσι έκαναν, άλλωστε, κάθε φορά που θέλανε να συναντηθούν.
  Οι γονείς του Διονύση τού είχαν κάνει δώρο Χριστουγέννων αυτό το υπέροχο μηχάνημα, με το οποίο μπορούσε να κάνει τόσα και τόσα. Τον λάτρευε αυτόν τον υπολογιστή, τον είχε σαν κολλητό του. Άκουγε, βέβαια, πού και πού ένα κηρυγματάκι απ’ τους δικούς του.
  «Παραμονεύουν κίνδυνοι», έλεγε ο πατέρας, που του ’χε μεγάλη αδυναμία.
 «Πρόσεχε, υπάρχουν πονηροί άνθρωποι», συμπλήρωνε η μητέρα, που συνήθιζε να ’ναι πιο αυστηρή μαζί του. Και πήγαινε λέγοντας η άχαρη αυτή κουβέντα.

Πηγή: Έρικα Αγγέλικα Γαρμπή, «Δέλτα Χι» Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων, εκδ. Κόκκινη κλωστή δεμένη, Πάτρα 2017

---

Ο ήρωας του μυθιστορήματος, από το δεύτερο κεφάλαιο του οποίου προέρχεται το παρακάτω απόσπασμα, είναι μαθητής Λυκείου. Ασχολείται μανιωδώς με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, γεγονός που θα τον οδηγήσει σε μια σειρά από περιπέτειες.

  Τον Θωμά τον ξέρω χρόνια. Είμαστε συμμαθητές από μωρά. Δημοτικό, γυμνάσιο και τώρα στην Α΄ λυκείου. Ήσυχο παιδί. Εσωστρεφής τύπος που ανοίγεται και σου δείχνει τον αληθινό εαυτό του μόνο αν σε εμπιστευτεί. Κι εμένα με εμπιστεύεται. Είμαι η κολλητή του. Το Χριστινάκι του.
  «Χριστίνα, μόνο εσύ κι ο Μανώλης ξέρετε τον αληθινό Θωμά όσο τον ξέρω κι εγώ!» μας έλεγε.
  «Υπάρχει κάποια πλευρά του που δεν την ξέρεις ούτε κι εσύ ο ίδιος;» τον είχα ρωτήσει κάποτε.
  Μου απάντησε: «Φοβάμαι και να το σκεφτώ».
  Μέχρι πέρσι ήμαστε τρεις οι κολλητοί, αλλά ο Μανώλης διάλεξε άλλο δρόμο κι έτσι με τον Θωμά μείναμε οι δυο μας.
  Ο Θωμάς δε γελάει εύκολα, δεν εκδηλώνει τα συναισθήματά του, αλλά με κάνει να γελάω. Με κοροϊδεύει που δεν τα καταφέρνω καλά με τους υπολογιστές. Αυτός από μικρός έχει κόλλημα μαζί τους. Πάντα τον θυμάμαι μπροστά σε μια οθόνη: επιτραπέζιου υπολογιστή, φορητού υπολογιστή, κινητού τηλεφώνου, τάμπλετ, ipod. Δεν έχει σημασία τι ήταν, αρκεί να είχε οθόνη. Έτσι κι αλλιώς, ο μπαμπάς του πάντα του έφερνε για δώρο ό,τι πιο εξελιγμένο κυκλοφορούσε. Έψαχνε τρόπους να επικοινωνούν φτηνότερα, επειδή όλο έλειπε, αφού δούλευε σε όλα τα μέρη του κόσμου. Η τεχνολογία τούς το πρόσφερε αυτό. Έτσι ο Θωμάς είχε πρώτος όλα εκείνα που εμείς αποκτούσαμε πολύ αργότερα. Εδώ και τρία χρόνια όμως ο πατέρας του δεν έχει έρθει καθόλου.
  Τα δάχτυλα του Θωμά στα πληκτρολόγια ή στις οθόνες αφής κινούνται σαν βιρτουόζου πιανίστα. Δεν του έχουμε βγάλει άδικα το παρατσούκλι Q. Bit, αφού μόνο με τους υπολογιστές ασχολείται, και μάλιστα σχεδόν με κβαντική ταχύτητα. Το Q λοιπόν για το Quantum, αφού θα μπορούσαμε να τον παρομοιάσουμε με ένα κβαντικό μπιτ το οποίο έχει μεταμφιεστεί σε άνθρωπο. Μέχρι που κυκλοφορούν και ανέκδοτα στο σχολείο:

    «Τι λέει ο Θωμάς σε ένα κορίτσι στο πρώτο ραντεβού;»
    «Εnter».
    «Τι κάνει ο Θωμάς για να αποφύγει το πρώην κορίτσι του;»
    «Esc».
    «Τι λέει ο Θωμάς στο κορίτσι του όταν θέλει να χωρίσει;»
    «Ctrl End».
    «Τι κάνει ο Θωμάς όταν δεν ξέρει να απαντήσει στην ερώτηση του καθηγητή;»
    «Del τον καθηγητή».

  Ο Θωμάς τα απολαμβάνει όλα αυτά. Του αρέσει να τον λέμε Q. Bit. Μας διαβεβαιώνει ότι δεν πρέπει κανείς να ανησυχεί ότι θα εθιστεί, γιατί έχει αποφασίσει από νωρίς πως δε θα γίνει θύμα της τεχνολογίας. Δε θα τον μαγέψει εκείνη. Αντίθετα, αυτός «θα την εξουσιάζει με τη δύναμη του μυαλού του» και θα τη χρησιμοποιεί όπου και όπως θέλει.
  Στην αρχή του φθινοπώρου όμως, όταν κόλλησε με κάτι νέα παιχνίδια πολέμου, ανησύχησα. Ήταν την ίδια περίοδο που ο Μανώλης έμπλεξε σε μια νεοναζιστική οργάνωση και αφοσιώθηκε σε αυτήν. Δε θα άντεχα να τους χάσω και τους δυο. Προσπαθούσα να συζητήσω με τον Θωμά, αλλά μιλούσαμε ελάχιστα στο τηλέφωνο, στο skype ή στο chat. Ποιοι; Εμείς, που αν δεν περνούσαν δυο ώρες επικοινωνίας, δε σταματούσαμε. Δεν έβγαινε έξω, δεν έτρωγε, δεν επικοινωνούσε με κανέναν έξω από το παιχνίδι. Ήταν ολοφάνερο. Δεν είχε καταφέρει να τηρήσει την υπόσχεσή του να μην εθιστεί. Υπήρχαν ημέρες που «πολεμούσε» στην οθόνη είκοσι ώρες. Κοιμόταν ελάχιστα και έβαζε το ξυπνητήρι από τα χαράματα, μήπως του επιτεθούν από υπολογιστή στο νότιο ημισφαίριο και τον πιάσουν στον… ύπνο. Από το δωμάτιό του ακούγονταν φράσεις όπως «Κι αν σκοτωθείς εσύ, εγώ τι να κάνω;». «Θα τους σκοτώσω εγώ». «Πέθανε πια». «Έλα πιο μπροστά να σε σκοτώσω».

Πηγή: Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Θωμάς Q. Bit. Ταξιδιώτης στο κάτοπτρο του χρόνου, εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2017

---

1.

2.

Γονείς του Διονύση

Αποθήκευση