Γιατί δεν ήθελε η πρωταγωνίστρια του παρακάτω αποσπάσματος να πάει εκείνο το πρωί στο σχολείο;
Πόσο σημαντικό θεωρείτε τον λόγο που προέβαλε;
Να γράψετε την απάντησή σας στο παρακάτω πλαίσιο.

Χερμιέν Στέλμαχερ
Γιατί δεν πρέπει να δίνουν οι ενήλικες εξετάσεις
όταν θέλουν να αποκτήσουν παιδιά;
Επειδή οι περισσότεροι θα αποτύγχαναν;


Στο εφηβικό μυθιστόρημα της Χερμιέν Στέλμαχερ Πρίγκιπας ή βάτραχος; η δεκατριάχρονη ηρωίδα, η Μίρα, ζει με τους γονείς της και τον αδελφό της, τον Λούκας, στη μικρή πόλη Χέλενμπουργκ. Ακολουθεί απόσπασμα από το δεύτερο κεφάλαιο του βιβλίου με τον παραπάνω εκτενή τίτλο.

2


Οι γονείς μου πάντως θα κοβόντουσαν σίγουρα. Λόγω έλλειψης ευαισθησίας και λόγω της εγωιστικής συμπεριφοράς τους, για να αναφέρω μόνο δύο από τους πολλούς λόγους.
    Δε φτάνει που σήμερα είναι Δευτέρα, όχι! Μια ματιά στον καθρέφτη προσθέτει ακόμα ένα κακό· συναγερμός πρώτου βαθμού! Σπυρί! Η μύτη μου λαμποκοπάει σαν ώριμη μεγάλη φράουλα!
    «Δεν μπορώ να πάω σήμερα στο σχολείο», καλημερίζω τη μητέρα μου στην κουζίνα.
    «Ποπό! Τι κόκκινη που είναι η μύτη σου!» φωνάζει ο Λούκας. «Είναι σαν φανάρι!»
    Για πρόσεχε τι λες, μικρέ! […]
    Τώρα με κοιτάει και η μητέρα μου. «Καλημέρα, κατ’ αρχάς!» λέει και κόβει άλλες δύο φέτες ψωμί. «Τι τρέχει; Είσαι άρρωστη;»
    Δείχνω τη μύτη μου. «Και μόνο που σκέφτομαι πως θα με κοιτάνε όλοι αρρωσταίνω!»
    «Μίρα, ένα τέτοιο σπυράκι είναι απολύτως φυσιολογικό στην ηλικία σου», λέει, ενόσω ετοιμάζει το κολατσιό μας. «Μόνο εσύ το προσέχεις και κανείς άλλος».
    Βγάζοντας ένα βαθύ αναστεναγμό κάθομαι στο τραπέζι. «Εκτός αυτού, με πονάει πολύ η μύτη μου. Σίγουρα θα πάθω καμία μόλυνση, καλύτερα να μείνω στο σπίτι».
    «Ούτε να το συζητάς!» Η μητέρα μου με κοιτάζει αυστηρά. «Και τώρα βιάσου, σε ένα τέταρτο πρέπει να φύγεις!»

    «Κακομοίρα μου, δείχνει πραγματικά χάλια», λέει με έναν αναστεναγμό η Κάρο, που με περιμένει ήδη κάτω. «Πρέπει να σε πονάει κιόλας, έτσι δεν είναι;»
    Επιτέλους υπάρχει και κάποιος που καταλαβαίνει πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση.
    «Αν πονάει, λέει!» απαντώ. «Είναι σίγουρα κάποιος κακός εξωγήινος!»
    Η Κάρο ακουμπά το ποδήλατό της στον τοίχο και ψαχουλεύει την τσάντα της. «Η μητέρα μου την τελευταία βδομάδα μου χάρισε ένα κονσίλερ*. Ας κάνουμε λοιπόν μια προσπάθεια να το καλύψουμε με αυτό!»
    Και πράγματι, μόλις μου έβαλε λίγο από αυτό το στικ, η μύτη μου σταμάτησε να αστραποβολάει πια κατακόκκινη. Γιατί δε με προμηθεύει και η δική μου μητέρα με τέτοια τόσο σημαντικά πράγματα; Άλλος ένας λόγος για τον οποίο θα αποτύγχανε στις εξετάσεις για γονείς.
    «Ευχαριστώ, με έσωσες!» λέω στην Κάρο και ξεκινάμε για το σχολείο.


Πηγή: Χερμιέν Στέλμαχερ (Hermien Stellmacher), Πρίγκιπας ή βάτραχος; μτφρ. Λίλιαν Τσιαβού, εκδ. Κέδρος, Αθήνα 2012


* κονσίλερ: καλλυντικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για κάλυψη ατελειών της επιδερμίδας.