José Craveirinha (Μοζαμβίκη, 1922-2003)

Ένας άνδρας δεν κλαίει ποτέ

Συνήθιζα να πιστεύω πολύ
σ’ εκείνη την ιστορία, που ’λεγε
πως ένας άνδρας δεν κλαίει ποτέ.
Συνήθιζα, ακόμα, να πιστεύω
πως ήμουν ένας άνδρας κι εγώ!

Στη νιότη μου δεν τολμούσα να ’ μαι
δειλός, όταν παίζαμε με άλλα
παιδιά τ’ αλαζονικά παιχνίδια
της ηλικίας μας‧ μιμούμενοι συχνά
τις ηρωικές –σαν από σίδερο–
μορφές, που βλέπαμε καμιά φορά
στον τότε κινηματογράφο! Τώρα τρέμω‧
αλλά και κλαίω μαζί τώρα:

όπως ένας άντρας τρέμει‧
κι όπως ένας άντρας κλαίει!