ΑΝΤΙΓΟΝΗ. Τι έγινε, Περικλή;
ΠΕΡΙΚΛΗΣ. Ακόμα δεν ήρθε η Μαργαρίτα;
ΚΑΤΕΡΙΝΑ. Αργά ξυπνήσαμε! Όπως πάντα!
ΠΕΡΙΚΛΗΣ. Άλλοτε ήταν εδώ τέτοια ώρα…
ΣΤΕΦΑΝΟΣ. Λέτε να την πιάσανε;
ΑΝΤΟΓΟΝΗ. Χτύπα ξύλο, χριστιανέ μου!
ΠΕΡΙΚΛΗΣ. Δεν πιστεύω νάμαστε τόσο άτυχοι… Ο σεβασμιότατος μου είπε ότι πρέπει να ενεργήσουμε με μεγάλη μυστικότητα πριν το πάρουν μυρουδιά οι γερμανοί… Ευτυχώς που έτρεξα αμέσως και τον βρήκα. Έκανε σα να ήταν δικό του το ζήτημα — φοβάται μήπως λόγω των σχέσεών μας βρεθεί κι αυτός σε δύσκολη θέση με τις Αρχές της Κατοχής… Τόσο αναστατώθηκε που τα παράτησε όλα και πήγαμε μαζί στο Νομάρχη.
ΣΤΕΦΑΝΟΣ. Α, θαυμάσια! Ο Νομάρχης μας είναι πανίσχυρος! […]
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ. (αναστατώνεται). Ανέλαβε, είπατε, ο Νομάρχης;
ΠΕΡΙΚΛΗΣ. Εγγυήθηκε με το λόγο της τιμής του στο σεβασμιότατο…
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ. Και πώς το ξέρουν αυτοί;
ΑΝΤΙΓΟΝΗ. Έτρεξε ο θείος σου και τους έπιασε…
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ. Πότε;
ΠΕΡΙΚΛΗΣ. Στο διάστημα που έλειπες. Μόλις ανακαλύψαμε πως είσαι μπλεγμένη σε μια τόσο επικίνδυνη υπόθεση, σκέφτηκα να πεταχτώ αμέσως για να προλάβω το κακό…
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ. Αχ, τι κάνατε, τι κάνατε!
ΠΕΡΙΚΛΗΣ. Υπήρχε φόβος να συλληφθείς επ’ αυτωφόρω και τότε δε σωζόσουνα με τίποτα…
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ. Και τώρα δε σώζομαι! […]
ΒΑΣΙΛΗΣ. Μισό λεφτό, γιατρέ… Να σας καμαρώσω για τελευταία φορά μαζεμένους στην παλιά μας τραπεζαρία… Πόσα είπαμε εδώ μέσα! Πόσοι πέρασαν και ξεχάστηκαν για πάντα! Η οικογένεια Περδικάρη ξόφλησε, γιατρέ! (Γελάει πνιχτά, βήχει. Ακούγονται μοτοσυκλέτες πούρχονται — όλοι γυρίζουν προς τα κει, από κάποιον αόριστο φόβο που συγκεκριμενο- ποιείται όσο δυναμώνει ο θόρυβος. Οι μοτοσυκλέτες σταματούν απ’ έξω. Δυνατό χτύπημα στην εξώπορτα με το χέρι. Σε συνέχεια το κουδούνι. Και πάλι χτύπημα, πιο άγριο. Το σπίτι τραντάζεται).
ΦΩΝΗ. Στατ πολιτσάι!...
ΑΝΤΙΓΟΝΗ (αγκαλιάζοντας τη Μαργαρίτα). Παιδί μου!
ΦΩΝΗ (συνοδευόμενη με χτυπήματα). Στατ πολιτσάι! (Όλοι έχουν παγώσει και στρέφουν προς τη Μαργαρίτα).
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ (απωθώντας τη μητέρα της). Με προδώσατε… Με προδώσατε! (Τα χτυπήματα συνεχίζονται).

ΣΚΟΤΑΔΙ