Το αίτημα και σύνθημα των φοιτητών στο Πολυτεχνείο ήταν «Ψωμί,
παιδεία, ελευθερία».
Να συζητήσετε τη σημασία αυτών των διεκδικήσεων.
«ΤΩΡΑ Η ΠΟΤΕ»
Μήνυμα ελευθερίας: το κτίριο της Νομαρχίας στην οδό
Σταδίου 104 κατελήφθη από το λαό. Μας τηλεφωνούν μέσα από το
κτίριο και μας το λένε. Άλλο ένα κομματάκι ελεύθερης Ελλάδας.
Δίνουμε αμέσως την πληροφορία στον πομπό, ακούγεται σ’ όλη την
Αθήνα: Κατελήφθη το κτίριο της Νομαρχίας Αττικής από τον
αθηναϊκό λαό. Γενική κινητοποίηση. Πρέπει να νικήσουμε. Ή τώρα ή
ποτέ.
Τα μεγάφωνα στις πύλες επαναλαμβάνουν την είδηση.
«Λαέ, λαέ ή τώρα ή ποτέ». Εκατοντάδες χιλιάδες λαού στην
Πατησίων, στην πλατεία Βικτωρίας, στην πλατεία Κάνιγκος, στην
Αιόλου στη Σταδίου διαδηλώνουν «Λαέ, λαέ, ή τώρα ή ποτέ», το
σύνθημα γίνεται πιο έντονο «Τώρα ή ποτέ», όλο πιο έντονο «Τώρα ή
ποτέ», μέχρι που γίνεται μια κραυγή «Τώρα, τώρα».
«ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»
Η αστυνομία εφαρμόζει συνέχεια το σύστημα επέμβαση –
υποχώρηση.
Όπως χθες οι έξω σπάνε τον κλοιό και μπαίνουν μέσα ή
συγκεντρώνονται απ’ έξω. Ο απελευθερωμένος χώρος πλαταίνει γύρω
μας. Όλο και πλαταίνει. Ενθουσιασμός, πανηγύρι. Ο κόσμος
πανηγυρίζει γιατί δε φοβάται.
Όλη η Αθήνα ακούει τον πομπό, στους δρόμους στα
μαγαζιά στα περίπτερα στα ταξί. Όλη η Αθήνα κατεβαίνει στο
Πολυτεχνείο. Το απομεσήμερο ο κόσμος απ’ έξω είναι χιλιάδες.
Πιάνει από το Μουσείο και φτάνει σχεδόν μέχρι την Ομόνοια,
φωνάζουν «ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Και μέσα είναι πολύ
περισσότεροι από χθες την ίδια ώρα. Ο αγωνιστικός παλμός
ανεβαίνει.
Μας φέρνουν κουλούρια και λουλούδια, στρώματα και
κουβέρτες, χαρτιά και μεμβράνες για τον πολύγραφο, μαρκαδόρους,
καλάθια με καρβέλια ψωμί, κοτόπουλα ψητά. Από πείνα δεν
υποφέρουμε. Υποφέρουμε από νύστα.
Οι μέσα και οι έξω ευθυγραμμίζονται στα συνθήματα
και στα τραγούδια. Ο αγωνιστικός παλμός ανεβαίνει. «Ψωμί,
παιδεία, ελευθερία» φωνάζουν οι μέσα. «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία»
φωνάζουν και οι έξω. Ο κόσμος έχει γίνει ένα μαζί μας.
Πηγή: Μαργαρίτα Λυμπεράκη, Το Μυστήριο, εκδ. Κέδρος,
Αθήνα, χ.χ.
