Στην αναγεννησιακή τέχνη, οι καλλιτέχνες δεν δημιουργούν πλέον μόνο θρησκευτικά έργα αλλά αντλούν έμπνευση και από τη μυθολογία. Επιπλέον, ζωγραφίζουν πορτρέτα με φυσική έκφραση και όχι μόνο εικόνες αγίων. Επομένως, η θεματολογία αλλάζει. Τιτσιάνο, Διόνυσος και Αριάδνη (1520). Λονδίνο, Εθνική Πινακοθήκη.
Επιπλέον, ζωγραφίζουν πορτρέτα με φυσική έκφραση κι όχι μόνο εικόνες αγίων. Σάντρο Μποτιτσέλι, Γυναικείο Πορτραίτο (1480). Μουσείο Στέντελ, Φρανκφούρτη, Γερμανία.
Αλλά και τα θρησκευτικά έργα αλλάζουν μορφή. Τα χρώματα είναι έντονα, πιο ζωντανά και οι μορφές των αγίων ή του Θεού αποδίδονται με ρεαλισμό, σαν να είναι αγάλματα σε αρχαιοελληνικό ναό. Ραφαήλ, Η στέψη της Παναγίας (1502). Βατικανή Πινακοθήκη.
Διάσημοι καλλιτέχνες, όπως ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ο Σάντρο Μποτιτσέλι, ή ο Μιχαήλ Άγγελος, μελετούν καινούριες τεχνικές για να αποδώσουν με ρεαλισμό και λεπτομέρεια το φόντο και την κίνηση στα ρούχα, τα μαλλιά, ή το σώμα. Χανς Χόλμπαϊν ο Νεότερος, Αφροδίτη και Έρως (1524). Μουσείο Καλών Τεχνών της Βασιλείας, Ελβετία.
Λεονάρντο Ντα Βίντσι, Μόνα Λίζα (1503). Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι, Γαλλία.
Σάντρο Μποτιτσέλι, Η γέννηση της Αφροδίτης (1485). Πινακοθήκη Ουφίτσι, Φλωρεντία, Ιταλία.
Μιχαήλ Άγγελος, Η δημιουργία του Αδάμ στην Καπέλλα Σιξτίνα (1511). Βατικανό.
Αν παρατηρήσουμε τα αναγεννησιακά έργα που βλέπουμε στο βιβλίο μας, θα μπορέσουμε να ξεχωρίσουμε ποιο έχει μυθολογικό και ποιο θρησκευτικό θέμα; Επίσης, ποιο είναι πορτρέτο, ποιο πολυπρόσωπο και ποιο πολύ ρεαλιστικό;