Φεγγαράκι μου λαμπρό

Υπάρχει ένα παιδικό ποίημα που σχεδόν όλοι ξέρουμε, και έχει συνδεθεί με το «Κρυφό σχολειό» και τον θρύλο του. Οι πηγές μάς λένε ότι έκανε την εμφάνισή του γύρω στο 1824 και διαδόθηκε στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια. Σκοπός του ήταν να ευαισθητοποιήσει τα μικρά παιδιά και να τα κάνει να εκτιμήσουν την εκπαίδευση και το σχολείο.

Μέχρι σήμερα, σχεδόν όλα τα παιδιά γνωρίζουν την πρώτη στροφή του τραγουδιού. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια το τραγουδάνε κιόλας, ακολουθώντας τον ρυθμό του αγγλικού νανουρίσματος «Twinkle, twinkle little star».

Σύμφωνα με τον θρύλο, τα παιδιά έλεγαν αυτό το ποίημα κατά την Τουρκοκρατία, όταν πήγαιναν κρυφά στο -απαγορευμένο από τους Οθωμανούς- σχολείο τους, αφού είχε πέσει ο ήλιος. Το φεγγάρι τούς κρατούσε συντροφιά και τους έφεγγε στο δρόμο. Λέγοντας το ποιηματάκι, έπαιρναν κουράγιο και θάρρος να περπατάνε στα σκοτεινά μονοπάτια.

Φεγγαράκι μου λαμπρό

φέγγε μου να περπατώ

να πηγαίνω στο σχολειό,

να μαθαίνω γράμματα,

γράμματα, σπουδάγματα,

του Θεού τα πράγματα.

Φεγγαράκι μου γεμάτο

σα φλουρί κωσταντινάτο,

φέγγε μου τώρα στη στράτα,

στο σχολειό να κατεβώ,

να μαθαίνω γράμματα,

γράμματα, σπουδάγματα,

του Θεού τα πράγματα,

τους γονείς μου ν’ αγαπώ,

και τρανό να ’χω σκοπό.