Ο Μύθος του Φρίξου και της Έλλης

Σκηνή 1: Ορχομενός, Βοιωτία. Ο Αθάμας και η Ινώ κάθονται στο θρόνο τους.

Ινώ: (Με κακίακακίαΚακές προθέσεις, η επιθυμία να βλάψεις κάποιον.) Βασιλιά μου, η γη μας βασανίζεταιβασανίζεταιΥποφέρει πολύ, ταλαιπωρείται. από ξηρασίαξηρασίαΜεγάλη έλλειψη βροχής που στεγνώνει τη γη.. Ο λαός πεινά!

Αθάμας: (Με ανησυχία) Τι μπορούμε να κάνουμε;

Ινώ: (Ψιθυρίζοντας) Μήπως οι θεοί ζητούν μια θυσία; Μια θυσία από τα παιδιά της Νεφέλης...

Η Νεφέλη, η πρώτη σύζυγος του Αθάμα, εμφανίζεται ξαφνικά.

Νεφέλη: (Θυμωμένα) Ακούω τα ψέματά σου, Ινώ! Δεν θα αφήσω ποτέ να βλάψεις τα παιδιά μου!

Νεφέλη: (ΑποφασισμένηαποφασισμένηΠου έχει πάρει μια σταθερή απόφαση.) Φρίξε, Έλλη, φύγετε! Πάρτε το χρυσόμαλλοχρυσόμαλλοΜε χρυσό τρίχωμα, με μαλλί που λάμπει σαν χρυσάφι. κριάρι και δραπετεύστεδραπετεύστεΦύγετε κρυφά, αποδράστε από τον κίνδυνο. μακριά!

Σκηνή 2: Ο Φρίξος και η Έλλη πετούν πάνω από τη θάλασσα στο μαγικό κριάρι.

Φρίξος: (Με ανακούφισηανακούφισηΑίσθημα ελάφρυνσης όταν φεύγει ένας κίνδυνος.) Τα καταφέραμε, Έλλη! Είμαστε ελεύθεροι!

Έλλη: (Με φόβο) Αλλά... πού θα πάμε;

Ξαφνικά, η Έλλη χάνει την ισορροπίαισορροπίαΗ ικανότητα να στέκεσαι σταθερά χωρίς να πέφτεις. της και πέφτει στη θάλασσα.

Έλλη: (Φωνάζοντας) Φρίξε! Βοήθησέ με!

Φρίξος: (ΤρομαγμένοςτρομαγμένοςΠολύ φοβισμένος, γεμάτος τρόμο.) Έλλη! Όχι!

Η Έλλη βυθίζεταιβυθίζεταιΠέφτει στο βάθος της θάλασσας, χάνεται στα νερά. στα κύματα. Η θάλασσα εκεί πήρε το όνομά της: Ελλήσποντος.

Σκηνή 3: Ο Φρίξος φτάνει στην Κολχίδα, μια μακρινή χώρα.

Αιήτης: (Βασιλιάς της Κολχίδας) Ποιος είσαι, ξένε;

Φρίξος: (Με σεβασμό) Είμαι ο Φρίξος. Έχω δραπετεύσειδραπετεύσειΞεφύγει, αποδράσει από κίνδυνο. από τον πατέρα μου που ήθελε να με θυσιάσει.

Αιήτης: (Με συμπόνιασυμπόνιαΚατανόηση του πόνου κάποιου, το να νιώθεις για αυτόν.) Εδώ στην Κολχίδα θα βρεις καταφύγιοκαταφύγιοΑσφαλές μέρος για να κρυφτείς από κίνδυνο..

Ο Φρίξος ζει ευτυχισμένος στην Κολχίδα. Το χρυσόμαλλο κριάρι θυσιάζεται στους θεούς και το δέρμα του φυλάσσεται ως ιερό κειμήλιοκειμήλιοΠολύτιμο αντικείμενο που φυλάσσεται με προσοχή. - το περίφημο Χρυσόμαλλο Δέρας.