Ἀρριανός
Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις, 6, 26, 1-3
?       ℹ️


[6.26.1] Ἔνθα δὴ ἔργον καλὸν εἴπερ τι ἄλλο τῶν Ἀλεξάνδρου οὐκ ἔδοξέ μοι ἀφανίσαι, ἢ ἐν τῇδε τῇ χώρᾳ πραχθὲν ἢ ἔτι ἔμπροσθεν ἐν Παραπαμισάδαις, ὡς μετεξέτεροι ἀνέγραψαν. ἰέναι μὲν τὴν στρατιὰν διὰ ψάμμου τε καὶ τοῦ καύματος ἤδη ἐπιφλέγοντος, ὅτι πρὸς ὕδωρ ἐχρῆν ἐξανύσαι· τὸ δὲ ἦν πρόσθεν τῆς ὁδοῦ· καὶ αὐτόν τε Ἀλέξανδρον δίψει κατεχόμενον μόλις μὲν καὶ χαλεπῶς, πεζὸν δὲ ὅμως ἡγεῖσθαι· ὣς δὲ καὶ τοὺς ἄλλους στρατιώτας, οἷάπερ φιλεῖ ἐν τῷ τοιῷδε, κουφοτέρως φέρειν τοὺς πόνους ἐν ἰσότητι τῆς ταλαιπωρήσεως. [6.26.2] ἐν δὲ τούτῳ τῶν ψιλῶν τινας κατὰ ζήτησιν ὕδατος ἀποτραπέντας ἀπὸ τῆς στρατιᾶς εὑρεῖν ὕδωρ συλλελεγμένον ἔν τινι χαράδρᾳ οὐ βαθείᾳ, ὀλίγην καὶ φαύλην πίδακα· καὶ τοῦτο οὐ χαλεπῶς συλλέξαντας σπουδῇ ἰέναι παρ᾽ Ἀλέξανδρον, ὡς μέγα δή τι ἀγαθὸν φέροντας· ὡς δὲ ἐπέλαζον ἤδη, ἐμβαλόντας ἐς κράνος τὸ ὕδωρ προσενεγκεῖν τῷ βασιλεῖ. [6.26.3] τὸν δὲ λαβεῖν μὲν καὶ ἐπαινέσαι τοὺς κομίσαντας, λαβόντα δὲ ἐν ὄψει πάντων ἐκχέαι· καὶ ἐπὶ τῷδε τῷ ἔργῳ ἐς τοσόνδε ἐπιρρωσθῆναι τὴν στρατιὰν ξύμπασαν ὥστε εἰκάσαι ἄν τινα πότον γενέσθαι πᾶσιν ἐκεῖνο τὸ ὕδωρ τὸ πρὸς Ἀλεξάνδρου ἐκχυθέν. τοῦτο ἐγώ, εἴπερ τι ἄλλο, τὸ ἔργον εἰς καρτερίαν τε καὶ ἅμα στρατηγίαν ἐπαινῶ Ἀλεξάνδρου.

Ἀρριανός, Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις, 6, 26, 1-3


Σε αυτό το σημείο μου φάνηκε σωστό να μην παραλείψω μία όμορφη πράξη, περισσότερο ίσως από άλλες, του Αλέξανδρου, η οποία συνέβη ή σε αυτήν εδώ την περιοχή ή στους Παραπαμισάδες, όπως κάποιοι άλλοι έγραψαν. Καθώς βάδιζε ο στρατός μέσα στην άμμο και ήδη έκαιγε από τη ζέστη ο τόπος, έπρεπε να φθάσουν κοντά σε νερό. Αυτό όμως ήταν ακόμη μακριά από τον δρόμο τους. Και μολονότι ο ίδιος ο Αλέξανδρος μόλις και μετά βίας άντεχε από τη δίψα, ωστόσο, οδηγούσε τον στρατό πεζός. Ομοίως και οι άλλοι στρατιώτες, όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιστάσεις, υπέμεναν πιο εύκολα την καταπόνηση, καθώς ταλαιπωρούνταν εξίσου όλοι. Εν τω μεταξύ, κάποιοι στρατιώτες με ελαφρύ οπλισμό, οι οποίοι είχαν αποκοπεί από τον στρατό, ώστε να ψάξουν για νερό, βρήκαν νερό που ήταν συγκεντρωμένο σε μία ρηχή χαράδρα, μία μικρή και με λίγο νερό πηγή. Αυτό, αφού εύκολα το συγκέντρωσαν, γρήγορα το πήγαν στον Αλέξανδρο, σαν να του έφερναν ένα μεγάλο αγαθό. Όταν ήδη πλησίαζαν, αφού το έριξαν μέσα σε μία περικεφαλαία το προσέφεραν στον βασιλιά. Κι αυτός το δέχτηκε και επαίνεσε αυτούς που το έφεραν, όμως, αφού το πήρε, μπροστά στα μάτια όλων το έχυσε. Με αυτήν του τη πράξη τόσο πολύ αναθάρρησε ολόκληρος ο στρατός, ώστε θα υπέθετε κανείς πως εκείνο το νερό που χύθηκε από τον Αλέξανδρο, το ήπιαν όλοι. Αυτήν εγώ την πράξη την επαινώ, περισσότερο από άλλες, όχι μόνο για την εγκράτεια αλλά συνάμα και για την στρατηγική ικανότητα του Αλέξανδρου.

Μετάφραση της συντακτικής ομάδας