Ένας συγγραφέας για τον καυγά
Λιτό
«Ήμασταν κάμποσοι και μας πήγαιναν στριμωγμένους. Ένας νεαρός, που δεν έδειχνε και για πολύ ξύπνιος, κουβέντιασε για λίγο μ’έναν κύριο πού στεκόταν δίπλα του, κι ύστερα πήγε και κάθισε.
Αναίσθητο
«Ανεβαίνω στο λεωφορείο. -Πάει Σαμπερέ; -Στραβομάρα έχεις; Δε διαβάζεις; -Συγγνώμη. Μου κόβει το εισιτήριο. -Ορίστε. -Ευχαριστώ. Κοιτάζω γύρω μου. -Ρε φίλε! Φοράει ένα καπέλο με κορδόνι αντί για κορδέλα. -Δεν προσέχεις λίγο; Έχει έναν λαιμό πολύ μακρύ. –Έλα, Παναγία μου... Τον βλέπω που τρέχει να καθίσει. -Πάλι καλά, λέω μέσα μου.
Ουράνιο Τόξο
«Μια μέρα, βρέθηκα στην πλατφόρμα ενός βιολετί λεωφορείου. Ήταν εκεί ένας νεαρός αρκετά γελοίος: λουλακί λαιμός, πλεξούδα στο καπέλο. Ξαφνικά, να τος που τα βάζει μ’ έναν γαλάζιο κύριο. Αυτό που κυρίως του προσάπτει, με μια πράσινη φωνή, είναι πως τον σπρώχνει κάθε φορά που κατεβαίνει κάποιος. Και λέγοντας αυτό, ορμάει να καθίσει σε μια κίτρινη θέση».
Έκπληκτο
«Τι στριμωγμένοι πού ήμασταν σε κείνη την πλατφόρμα του λεωφορείου! Και τι γελοίος κι ανόητος που έδειχνε εκείνος ο νεαρός! Και τι, θαρρείτε, πώς έκανε; Ούτε λίγο ούτε πολύ τα ’βαλε με τον ταλαίπωρο τον διπλανό του! Κι ο λόγος; Ισχυρίστηκε πως το ανθρωπάκι δίπλα του τον έσπρωχνε! Σαν να μην έφτανε αυτό, μόλις είδε μια θέση ελεύθερη, όρμηξε να την πιάσει! Αντί να την παραχωρήσει σε μία κυρία!»