2. Σύνδεση με την αστρονομία - Εκλείψεις
Ιστορικά
Φαίνεται πως, από τις αρχές της παρουσίας του ανθρώπου πάνω στη Γη
και σε κάθε τόπο όπου αναπτύχθηκε πολιτισμός, οι άνθρωποι παρατηρούσαν τον
ουρανό. Η αναζήτηση ερμηνείας για τα ουράνια φαινόμενα, που αρχικά
αποτέλεσε κοινό στοιχείο της μυθολογίας κάθε λαού, οδήγησε τελικά την
επιστήμη στα πρώτα της βήματα.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά φαινόμενα που παρατηρούμε στον ουρανό είναι οι
εκλείψεις Hλίου και Σελήνης. Έκλειψη Ηλίου συμβαίνει όταν η Σελήνη
παρεμβάλλεται μεταξύ του Ήλιου και της Γης. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Θαλής
γνώριζε την ερμηνεία αυτού του φαινομένου, μπορούσε μάλιστα να προβλέψει
με σχετική ακρίβεια τις ηλιακές εκλείψεις:
1. Ηρόδοτος: Ιστορίαι, Βιβλίο 1
ο
: Κλειώ (Μετάφραση Δ. Ν. Μαρωνίτης)
Και ενώ (οι Μήδοι και οι Λυδοί) εξακολουθούσαν τον πόλεμο ισόπαλοι, τον έχτο
χρόνο, σε μια συμπλοκή, συνέβη πάνω στη μάχη ξαφνικά η μέρα να γίνει νύχτα.
Αυτή την αλλαγή της μέρας σε νύχτα, την είχε ο Θαλής ο Μιλήσιος πει από πριν
στους Ίωνες πως θα γίνει, προκαθορίζοντας και τον χρόνο αυτόν, μέσα στον οποίο
πραγματικά και έγινε η μεταβολή. Οι Λυδοί και οι Μήδοι, όταν είδαν τη μέρα να
γίνεται νύχτα, σταμάτησαν τη μάχη και πρόθυμα έσπευσαν και οι δύο να κλείσουν
μεταξύ τους ειρήνη.
Ένα ακόμα απόσπασμα, από τον Πλούταρχο αυτή τη φορά, δείχνει ότι, 150 χρόνια
αργότερα, η φυσική ερμηνεία των ηλιακών εκλείψεων ήταν κοινή γνώση μεταξύ
των μορφωμένων ανθρώπων, φανερώνει όμως και τη δύναμη που έδινε μια
τέτοια γνώση:
2. Πλούταρχος: Περικλής. Κεφάλαιο 35 (Μετάφραση Μ.Χ. Οικονόμου)
Έκλειψη του ηλίου. Εξάπλωση της επιδημίας. Επειδή λοιπόν ήθελε να δώσει μια
λύση σ᾽ αυτή τη δραματική κατάσταση και συγχρόνως να βλάψει τους εχθρούς,
εξόπλισε εκατόν πενήντα πλοία και αφού επιβίβασε σ᾽ αυτά πολλούς γενναίους
οπλίτες και ιππείς, ήταν έτοιμος να ξεκινήσει. Με την τόση δύναμη που είχε
ετοιμάσει, έδωσε μεγάλη ελπίδα στους Αθηναίους και όχι μικρό φόβο στους
εχθρούς. Αλλά, ενώ ήδη είχαν επιβιβαστεί τα πληρώματα και ο Περικλής είχε ανεβεί
στο πλοίο του, έγινε έκλειψη ηλίου και έπεσε σκοτάδι. Όλοι τρόμαξαν και το
θεώρησαν σαν ένα μεγάλο θεϊκό σημάδι. Βλέποντας τότε ο Περικλής τον κυβερνήτη
του πλοίου του περίτρομο και εμβρόντητο, σήκωσε τη χλαμύδα μπροστά στα μάτια
του, του τα σκέπασε και τον ρώτησε αν αυτό το νομίζει κάτι φοβερό ή σημάδι που
προοιωνίζει κάτι φοβερό. «Όχι βέβαια», αποκρίθηκε ο κυβερνήτης. «Λοιπόν», είπε ο
Περικλής, «τί διαφορά έχει απ᾽ αυτό, εκτός από το ότι εκείνο που έφερε το σκοτάδι
είναι μεγαλύτερο από τη χλαμύδα μου;» Αυτά βέβαια τα διηγούνται στις σχολές των
φιλοσόφων.