Πηγή 1
Η Συνθήκη της Λωζάννης για την Ελλάδα

Τα ακραία χερσαία σύνορα της χώρας συνέπιπταν με τον ποταμό Έβρο, από τις εκβολές του ως το ύψος του Καραγάτς, ενώ παράλληλα επιβεβαιωνόταν η κυριαρχία στα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου, με εξαίρεση την Ίμβρο και την Τένεδο. Εκτεταμένη στα παλαιά εδάφη του ελληνικού βασιλείου, στο νησιωτικό σύμπλεγμα του Αιγαίου, στο μέγιστο τμήμα της «ιστορικής» Μακεδονίας και της Ηπείρου, στη δυτική Θράκη, η νέα Ελλάδα αναδεικνυόταν σε ένα από τα εθνολογικά ομοιογενέστερα κράτη της Ευρώπης. Το τίμημα όμως ήταν βαρύ: η οριστική αποκοπή του ελληνικού στοιχείου από τις προπατορικές εστίες της Μικράς Ασίας και του Πόντου και η συρρίκνωσή του, για πρώτη φορά μετά από χιλιετηρίδες, στα στενά εδαφικά όρια της κυρίως Ελλάδας.

Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, Η ελληνική εξωτερική πολιτική, 1900-1945, Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2005, σελ. 180-181.