Σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας, η λέξη «ποιήσωμεν» στο αρχαίο κείμενο, δηλαδή η φράση «ας φτιάξουμε», αποτελεί σαφή αναφορά στην έννοια της Τριαδικότητας του Θεού. Ο Θεός της Βίβλου, ως συντροφικός Θεός, υπάρχει ως κοινωνία προσώπων και γι’ αυτό δημιουργεί τον άνθρωπο ως σύνολο προσώπων. Ο άνθρωπος ως δημιούργημά Του εικονίζει και το θεμελιώδες γνώρισμά Του, τη συντροφικότητα. Ο άνθρωπος δημιουργείται, επομένως, ως μια συντροφική ύπαρξη, μια ύπαρξη κοινωνική.

• Η έκφραση «κατ’ εικόνα» φανερώνει ότι ο Θεός με την πνοή Του έδωσε στον άνθρωπο ψυχή, λογική και πνευματικά χαρίσματα, όπως το λογικό, το αυτεξούσιο, τη συνείδηση, τη θέληση για δημιουργικότητα κ.λπ., που τον κάνουν να ξεχωρίζει από τα ζώα. Μέσα στον άνθρωπο υπάρχει κάθε καλού ιδέα, η αρετή, η σοφία και η ελευθερία να αποφασίζει να κάνει καλό με τη θέλησή του, επειδή ό,τι γίνεται αναγκαστικά και με τη βία δε μπορεί να είναι αρετή.
• Καλλιεργώντας ο άνθρωπος τα χαρίσματά του «κατ’ εικόνα» έχει την ικανότητα, όσο είναι δυνατό κατά τη φύση του, να πετύχει τον τελικό του στόχο, το «καθ’ ομοίωσιν», δηλαδή τη θέωση. Ο άνθρωπος, λοιπόν, ως εικόνα του Θεού, είναι το μοναδικό δημιούργημα που συγκεντρώνει όλα εκείνα τα χαρίσματα και τις ικανότητες, ώστε να γίνει συνεργός του Θεού στον κόσμο. Όπως ο Θεός δημιουργεί τον κόσμο και συμβάλλει στην ανάπτυξή του, αντίστοιχα και ο άνθρωπος καθίσταται συνδημιουργός του Θεού μέσα στην κτίση, αλληλεπιδρώντας με τον κόσμο και παράγοντας τέχνες, επιστήμες και πολιτισμό. Παράλληλα, όπως ο Θεός από αγάπη μεριμνά για τη λειτουργία, τη διαφύλαξη και τη διατήρηση της αρμονίας της κτίσης, το ίδιο καλείται να κάνει και ο άνθρωπος απέναντι στο περιβάλλον.

- Κάθε άνθρωπος λέγεται «κατ’ εικόνα» (εικόνα του Θεού), διότι φέρει το αξίωμα* του νου και της ψυχής, δηλαδή το ακατάληπτο*, το αόρατο, το αθάνατο, το αυτεξούσιο. Και ακόμη το αξίωμα να άρχει, να τεκνοποιεί και να οικοδομεί.

- «Καθ’ ομοίωσιν» λέγεται ο άνθρωπος, διότι με την άσκηση της αρετής και τις θεώνυμες* και θεομίμητες πράξεις του ομοιάζει προς τον αγαθό Θεό.