Η Σειρά "Το κόκκινο Ποτάμι" συγκλόνισε το ελληνικό κοινό, καθώς αποτύπωσε με τον πλέον γλαφυρό τρόπο και ιστορική αξιοπιστία τη γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και ειδικότερα του Πόντου. Παρόμοια γεγονότα, τη φρίκη της γενοκτονίας, φέρει στη μνήμη του ο μέσος έλληνας πολίτης που σίγουρα κουβαλάει μια μεγάλη ή μικρή μικρασιατική καταγωγή, πάντως πλήρη εθνική και πολιτισμική σύνδεση με τη Μικρά Ασία. Για να διαισθανθεί τα γεγονότα, που δεν αφορούν κάποιους "τρίτους", αλλά κάποιον ή κάποιους από τους προγόνους του, η σειρά "Το κόκκινο ποτάμι" είναι ό,τι καλύτερο. Αξίζει κανείς να αναζητήσει στο φυλλομετρητή youtube την τελευταία σκηνή της σειράς, με ευρετήριο τις λέξεις "κόκκινο ποτάμι" και "Η σκηνή που συγκλόνισε όλους τους Έλληνες" ή "τελευταία σκηνή".
Τραγούδι: "ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΤΑΜΙ"
Πριν σε βρω σ' έχασα
Μια στιγμή δεν ξέχασα
Το ποτάμι μάτωσε
Η αγάπη δάκρυσε
Η ζωή μας όλη ένας ποταμός
Αλλιώτικος Θεός που μας χωρίζει
Μία όχθη εδώ στην άλλη το θεριό
Σαν δάκρυ στο καιρό που με ορίζει
Η φωνή μου όλη έγινε κραυγή
Το αίμα στην πληγή στο νου αφρίζει
Μία όχθη εδώ στην άλλη το θεριό
Σαν δάκρυ στο καιρό που με ορίζει
Μη μου λες γιατί
Γίνε ουρανός και γη
Μες τη σκοτεινιά
Φώτισε μου τα κελιά
Πριν σε βρω σε έχασα
Μια στιγμή δεν ξέχασα
Το ποτάμι μάτωσε
Η αγάπη δάκρυσε
Σαν το ναυαγό αφού δεν είσαι εδώ
Που να ‘βρω ουρανό και που πατρίδα
Μέσα στη βροχή σαν το τρελό σκαρί
Που σκίζει το νερό χωρίς ελπίδα
Νιώσε τη στιγμή πριν έρθει η αυγή
Με μίσος και οργή σαν καταιγίδα
Σαν το ναυαγό αφού δεν είσαι εδώ
Που να ‘βρω ουρανό και που πατρίδα
Μη μου λες γιατί
Γίνε ουρανός και γη
Μες τη σκοτεινιά
Φώτισε μου τα κελιά
Πριν σε βρω σε έχασα
Μια στιγμή δεν ξέχασα
Το ποτάμι μάτωσε
Η αγάπη δάκρυσε
Ο ουρανόν ελίβωσεν
σην πόραν κι αφήνω σε,
το ποτάμ' ετρανινεν
η εγάπ λιμάνεν εν
Α'σην Μίλητον α' σον όγδοον αιών
γιάσωνες μ'αργων έφταν Κολχίδας.
Και ο άξενον έντον Εύξεινος
Πόντος ξακουστός τη Ιωνίας.
Με χρόνε καιρούς αλλοξενους λαούς
ομαλά ειρηνικά φίλους σ'εποικες,
τ' αρχαία ελλενικά, π'ενταν ποντιακά
γενεάν τη γενεάν, βεσιέτ εφήκες.
Η εγάπης ψυμ
μονόφτερουγον πουλι 'μ,
κι η σεβντά τεμόν
ένα βήμα α σον γκρεμόν.
Ο ουρανόν ελίβωσεν
σην πόραν κι αφήνω σε,
το ποτάμ' ετράνινεν
η εγάπ λιμάνεν εν.
Σ'οθωμανικά χρόνεα σον ζυγόν,
ειχαμ' οδηγόν τα γονικά μουν,
με βαρύν σταυρόν σε θανήν λευκόν
αμον τη Χριστού ο Γολγοθάς μουν.
Γενοκτόνεσαν μα κ' επόρεσαν
ν'αφανίζνε μας, από τον τον κόσμον,
έκαψαν σχολεία μόνας κ'εκκλησιας
πόλεις και χωριά σε ουλ τον ποντον.
Η εγάπης ψυμ
μονόφτερουγον πουλι 'μ,
κι η σεβντά τεμόν
ένα βήμα α σον γκρεμόν.
Ο ουρανόν ελίβωσεν
σην πόραν κι αφήνω σε,
το ποτάμ' ετράνινεν
η εγάπ λιμάνεν εν