Η λέξη «ευαγγέλιο» συντίθεται από την πρόθεση «ευ» που σημαίνει «καλός» και το ουσιαστικό «αγγελία» που σημαίνει «είδηση»/«μήνυμα». Επομένως, η λέξη «ευαγγέλιο» σημαίνει «καλή/χαρμόσυνη είδηση». Στην Καινή Διαθήκη εμφανίζονται οι όροι: α) «ευαγγελίζομαι» (Λκ 2,10-11) και β) «ευαγγέλιο» (Α Κορ 4,15: «Γιατί κι αν ακόμα έχετε χιλιάδες δασκάλους στη ζωή σας με το Χριστό, δεν έχετε πολλούς πατέρες αλλά μόνον ένα. Στη σωτήρια οικονομία του Ιησού Χριστού, εγώ σαν πατέρας σάς γέννησα με το κήρυγμα του ευαγγελίου»). Και οι δύο αυτοί όροι, όπως χρησιμοποιούνται στην Καινή Διαθήκη, παραπέμπουν στο κήρυγμα και την βιωτή της ελπίδας και της χαράς που προσφέρει η ζωή με τον Χριστό μέσα στην Εκκλησία.

Η χρήση του όρου ευαγγέλιο ως τον 3ο αιώνα περιέγραφε και τα τέσσερα (4) Ευαγγέλια μαζί, δηλαδή τα πρώτα τέσσερα βιβλία της Καινής Διαθήκης, που αφηγούνται ευθέως τη ζωή και το έργο του Χριστού, ενώ από τον 4ο αιώνα ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται και για καθένα από τα βιβλικά Ευαγγέλια. Ειδικότερα, χαρακτηρίζει τα τέσσερα πρώτα βιβλία της Καινής Διαθήκης, τα οποία συνέγραψαν στην ελληνική γλώσσα ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς και ο Ιωάννης.

(επεξεργασία μέσα από el.wikipedia.org)

---

Σ. Δεσπότης, Ο Κώδικας των Ευαγγελίων, Αθήνα: Άθως, 2009, σελ. 53:

Θεωρήθηκε ότι ο [ευαγγελιστής] Μάρκος χρησιμοποίησε πρώτος τον όρο ευαγγέλιον απευθυνόμενος στην Εκκλησία της Ρώμης σε αντιθετικό παραλληλισμό προς την λατρεία του Καίσαρα των ελληνορωμαϊκών χρόνων... Επίσης, ο όρος δε φαίνεται να έχει κάποια από τις σημασίες οι οποίες... καταγράφει το [αρχαιοελληνικό] Λεξικό των Lidell Scott.

Τα Ευαγγέλια αποτελούν την απάντηση της Εκκλησίας στην αυτοκρατορική προπαγάνδα. Το Κατά Μάρκον γράφηκε «προς Ρωμαίους» ως αντίδραση προς τα ευαγγέλια της ανόδου [της ρωμαϊκής δυναστείας] των Φλαβίων στην εξουσία, η οποία (άνοδος) συνοδεύτηκε από προφητείες, θαύματα και τελικά την καθιέρωση του Βεσπασιανού σε υιό Θεού - Άμμωνος. Ο Ματθαίος αξιοποιεί την αναμονή του σωτήρα από την Ανατολή, για να προβάλει τον Ιησού ως ειρηνικό, πράο αλλά και παγκόσμιο βασιλιά. Η διά της αναστάσεως καθιέρωση του Ιησού σε υιό του Θεού αντιτίθεται στην ανάληψη και τη μετά θάνατο θεοποίηση του [αυτοκράτορα] Κλαυδίου στις 13 Οκτωβρίου του 54 μ.Χ. Η αντίθεση με τη λατρεία του Καίσαρα ενυπάρχει και στην προβολή του Ιησού ως ειρηνοποιού στην Προς Εφεσίους.