Ως "μάγοι" στην Καινή Διαθήκη, κατά την ελληνιστική γλώσσα της εποχής, χαρακτηρίζονται γενικά οι σοφοί που προέρχονταν από τα βάθη της Ανατολής, με ιδιαίτερη μνεία στους Τρεις Μάγους που προσκύνησαν το Θείο Βρέφος στη Βηθλεέμ. Είναι γνωστή η βιβλική διήγηση ότι οδηγούμενοι από σπανιότατο αστρικό φαινόμενο έφθασαν στην Ιερουσαλήμ, για να προσκυνήσουν τον Χριστό (Μθ 2, 1.7.16). Οι Μάγοι όχι μόνον ασχολούνταν με τη "μαγεία" με την κλασική έννοια του όρου, αλλά ήταν και οι διδάσκαλοι αυτής, θεοποιώντας τα άστρα, σύμφωνα άλλωστε και με το απολυτίκιο "Η γέννησίς σου, Χριστέ ο Θεός", όπου προστίθεται η αναφορά γι' αυτούς "οι τοις άστροις λατρεύοντες". Ήταν παράλληλα μάγοι και κορυφαίοι φυσικοί επιστήμονες, αστρονόμοι δηλαδή και αστρολόγοι ταυτόχρονα, όπως και πολιτικοί άρχοντες, κατά το ανάλογο πολιτισμικό πρότυπο της Μέσης Ανατολής, ακόμη περισσότερο της Περσίας. Άλλωστε, ο γεωγραφικός αυτός χώρος υπήρξε η πρώτη κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού, της επιστήμης αλλά συνάμα και της δεισιδαιμονίας, ειδικότερα δε της αστρονομίας και συνάμα της αστρολογίας, που έφτασαν στο ανώτατο επίπεδό τους αλλά και ευρισκόμενες σε διαρκή σύγχυση μεταξύ τους. Ο διαχωρισμός, εξάλλου, μεταξύ του ορθού λόγου και της δεισιδαιμονίας πιστώνεται στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία και γενικότερα σκέψη.

Η Εκκλησία απορρίπτει σαφώς τη δεισιδαιμονία και τη μαγεία. Γι' αυτό ήδη και στις Πράξεις των Αποστόλων, η ιεροσύνη αντιδιαστέλλεται από τη μαγεία, με την έννοια της απάτης, και ειδικά από πρόσωπα όπως ο Σίμων ο Μάγος ή ο Ελύμας ο Κύπριος, που στο όνομα του Χριστού προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τους πρώτους χριστιανούς, για τους οποίους δεν ήταν αυτονόητος ο διαχωρισμός μεταξύ μαγείας και θαύματος (Πραξ. 8,11·13,6.8). Ακόμη και οι Τρείς Μάγοι, μετά την είσοδό τους στην Εκκλησία, αυτοί που κάποτε κυριολεκτικά λάτρευαν τα άστρα, προσκυνούν πλέον αποκλειστικά το μοναδικό "Ήλιον της δικαιοσύνης" Χριστό, με τα άστρα να αποτελούν στο εξής μόνο τους οδοδείκτες τους.