Στους αρχαίους χρόνους του Ιησού, η έρημος θεωρούνταν τόπος κατοικίας δαιμόνων, βαριά αρρώστων και ανθρώπων που χαρακτηρίζονταν ως «ακάθαρτοι» και «μιαροί». Αυτό ίσχυε ακόμη περισσότερο, εάν λάβουμε υπόψη τον απόλυτο βαθμό προλήψεων και δεισιδαιμονιών στην κοινωνία της εποχής. Ο Χριστός, λοιπόν, μεταβαίνει στην έρημο, με σκοπό να αναμετρηθεί με όλες εκείνες τις μεγάλες προκλήσεις, τις οποίες δοκιμάζει κάθε άνθρωπος στη ζωή του και μπορούν να μετατρέψουν τη ζωή του σε κόλαση. Ήδη και εκεί, στην έρημο του Ιορδάνη ασκήτεψε ο Ιωάννης, ο Τίμιος Πρόδρομος, ως «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ».