Στον απόηχο της ήττας των γαλλικών στρατευμάτων στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870, της παραχώρησης των επαρχιών Αλσατίας και Λωραίνης στους Πρώσους και της παραμονής πρωσικών στρατευμάτων στο Παρίσι, μέλη της εθνοφρουράς και κάτοικοι του Παρισιού, που είχαν αντισταθεί στην πρωσική πολιορκία με όλες τους τις δυνάμεις, έδειξαν αποφασισμένοι να αντισταθούν στις προσπάθειες για εγκαθίδρυση μιας υπερ-συντηρητικής κυβέρνησης υπό τον Λουί Αντόλφ Τιέρ, ο οποίος είχε προηγουμένως υπογράψει την ταπεινωτική ανακωχή.
Επαναστατικές ομάδες οργανώθηκαν γρήγορα σε όλο το Παρίσι, τον συντονισμό των οποίων ανέλαβε η «Παρισινή Κομμούνα» που είχε δημιουργηθεί από Γάλλους σοσιαλιστές και δημοκρατικούς κατά τη διάρκεια της πρωσικής πολιορκίας της πόλης. Από τον Μάρτιο του 1871 και ενώ σχεδιαζόταν η άμυνα του Παρισιού, οι ηγέτες της Κομμούνας εισήγαγαν σειρά από κοινωνικές μεταρρυθμίσεις προς ανακούφιση των εργατών, των εργαζόμενων μητέρων και των γυναικών, κρατικοποίησαν την εκκλησιαστική περιουσία, ανέβαλαν την υποχρέωση αποπληρωμής χρεών κ.ά. Μετά από μακρά πολιορκία, οι κυβερνητικές δυνάμεις εισέβαλαν στο Παρίσι, στις 21 Μαΐου, και για οκτώ συνεχείς μέρες συγκρούστηκαν με τους εξεγερμένους. Οι απώλειες από την πλευρά των κατοίκων της πρωτεύουσας ανήλθαν σε πολλές χιλιάδες και το Παρίσι παρέμεινε υπό στρατιωτικό νόμο για πέντε χρόνια.
Τα γεγονότα του Παρισιού του 1871 διατήρησαν τον συμβολικό χαρακτήρα τους, ως της πρώτης απόπειρας των εργατικών στρωμάτων να εγκαθιδρύσουν μια σοσιαλιστική διακυβέρνηση.
