Η διάσωση των Εβραίων της Ζακύνθου

Την άνοιξη του 1944, οι Ναζί στέλνουν στο Ιόνιο Πέλαγος τα λεγόμενα «πλοία του θανάτου». Αποστολή τους είναι να στοιβάξουν τα χιλιάδες μέλη της εβραϊκής κοινότητας όλων των Επτανήσων, να τα αποβιβάσουν στην Πάτρα και, στη συνέχεια, να τα φορτώσουν σε τρένα με προορισμό το γερμανικό στρατόπεδο του Άουσβιτς.
Δυο μέρες πριν φτάσει ένα τέτοιο πλοίο στη Ζάκυνθο, ο Γερμανός φρούραρχος απαιτεί από τον Δήμαρχο, Λουκά Καρρέρ, και τον Μητροπολίτη, Χρυσόστομο, να του παραδώσουν μέσα σε 24 ώρες έναν κατάλογο με όλα τα ονόματα των Εβραίων της Ζακύνθου. Την επόμενη μέρα, ο φρούραρχος παραλαμβάνει αυτόν τον κατάλογο με δύο μόνο ονόματα, τα δικά τους.
Ο Γερμανός αξιωματικός δεν ξέρει πώς να αντιδράσει. Διώχνει το πλοίο και στέλνει τους στρατιώτες του να βρουν τις εβραϊκές οικογένειες. Όμως, και πάλι δεν πετυχαίνει τίποτα. Ο Καρρέρ κι ο Χρυσόστομος έχουν ήδη καταφέρει να στήσουν μια τεράστια επιχείρηση διάσωσης των 275 Εβραίων του νησιού με τη βοήθεια των δυνάμεων της Αντίστασης και με τη σύμπραξη όλων των Ζακυνθινών.
Στους οχτώ μήνες που θα ακολουθήσουν μέχρι την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, κανένας δεν θα προδώσει τους Εβραίους της Ζακύνθου. Όλοι τους παραμένουν κρυμμένοι και προστατευμένοι σε σπίτια χριστιανών, σε στάβλους, σε αποθήκες, σε στάνες ή στο βουνό μαζί με τους αντάρτες. Αυτός είναι και ο λόγος που η Ζάκυνθος έχει αποκτήσει το προσωνύμιο «Το νησί των δικαίων», μιας κι είναι το μοναδικό μέρος σε όλη την Ευρώπη που οι γερμανικές Δυνάμεις Κατοχής δεν κατάφεραν να στείλουν ούτε έναν από τους Εβραίους κατοίκους της στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.