Οι ελληνικές πόλεις των παραλίων της Μικράς Ασίας είχαν από καιρό αποτελέσει τμήμα ενός βασιλείου, εφόσον κατά τη διάρκεια του 7ου αιώνα οι Λυδοί, στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας, εγκατεστημένοι γύρω από τις Σάρδεις, είχαν επεκτείνει την κυριαρχία τους μέχρι τη θάλασσα.[…] Η περσική κατάκτηση το 546 ήταν ολέθρια. Πόλεις όπως η Σμύρνη δεν συνήλθαν από την πολιορκία· πληθυσμοί μετανάστευσαν μερικώς ή στο σύνολό τους, όπως οι πληθυσμοί της Φώκαιας και της Τέω. Εντούτοις, στα τέλη του 6ου αιώνα, κατά τη βασιλεία του Δαρείου Α΄, παρατηρείται μια πολιτική ανοχής και ειρήνευσης απέναντι στα ελληνικά ιερά. Οι πόλεις της Ιωνίας διατηρούν μια σχετική ευμάρεια, ώστε να συνεχίσουν το πρόγραμμα των μεγάλων έργων.[…] Ωστόσο, η κατάκτηση της Αιγύπτου από τον Καμβύση το 525 και η εκστρατεία του Δαρείου στη Μαύρη Θάλασσα το 513 έβαλαν ίσως φρένο στη δραστηριότητα των Ελλήνων. Η ρήξη ήταν άλλης φύσης και απέρρεε από μια αλλαγή κλίμακας. Το λυδικό βασίλειο ήταν ένα τοπικό βασίλειο, όπου τα εξελληνισμένα παράλια και η ενδοχώρα της Ανατολίας μπορούσαν να συνυπάρξουν. Η περσική αυτοκρατορία, που εκτεινόταν από το Αιγαίο έως τον Ινδό, ενσωμάτωσε τις ελληνικές πόλεις σε ένα ανατολίτικο πολιτικό σύνολο: Οι πόλεις ήταν απομακρυσμένες από το κέντρο της εξουσίας· ο φόρος στο εξής μεταφερόταν και συσσωρεύονταν στο Ιράν, αντί να ξοδευτεί επιτόπου ή στον ελληνικό κόσμο. Επιπλέον η αυτοκρατορία ήταν οργανωμένη στη βάση ενός έθνους. Όλοι οι ανώτεροι αξιωματούχοι ήταν Πέρσες ή Μήδοι. Στη Μικρά Ασία επικεφαλής της διοίκησης τοποθετήθηκε ένας σατράπης και εγκαταστάθηκαν άποικοι. Οι Έλληνες της Ιωνίας έπρεπε να αναμετρηθούν με μια πολυάριθμη ξένη παρουσία.
Baslez M.-F. (2014). Πολιτική ιστορία του αρχαίου ελληνικού κόσμου (σ. 114-115). (Μ. Στεφάνου, Μτφρ.). Πατάκης. (Έκδοση πρωτοτύπου 1994)