Αμέσως μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι τέσσερις σημαντικότερες νικήτριες χώρες (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Σοβιετική Ένωση και ΗΠΑ) συμφώνησαν να προσαγάγουν σε δίκη τους κυριότερους ιθύνοντες της ναζιστικής Γερμανίας που βρίσκονταν ακόμα εν ζωή. Κατηγορίες για εγκλήματα κατά της ειρήνης, για εγκλήματα πολέμου και για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (συμπεριλαμβανομένου του εβραϊκού Ολοκαυτώματος) απαγγέλθηκαν κατά περίπτωση σε συνολικά 24 άτομα που αποτελούσαν εμβληματικούς πολιτικούς, στρατιωτικούς και οικονομικούς παράγοντες του ναζιστικού καθεστώτος. Η δίκη διεξάχθηκε ενώπιον του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου, το οποίο συστήθηκε ειδικά για αυτόν τον σκοπό.
Οι συνεδριάσεις και όλη η ακροαματική διαδικασία έλαβαν χώρα από τις 20 Νοεμβρίου 1945 έως την 1η Οκτωβρίου 1946 στη γερμανική πόλη της Νυρεμβέργης. Οι περισσότεροι από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές, οι οποίες για ορισμένους έφτασαν μέχρι τη θανατική καταδίκη. Η απόδοση ευθυνών σε συγκεκριμένα πρόσωπα για παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου που σχετίζονται με τη συμπεριφορά ενός κράτους αποτέλεσε σπουδαία καινοτομία, η οποία θεμελίωσε την έννοια του διεθνούς ποινικού δικαίου.
