Η βασίλισσα Βικτωρία ανήλθε στον βρετανικό θρόνο το 1837 και παρέμεινε αδιάλειπτα σε αυτόν έως τον θάνατό της το 1901. Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα αυτής της περιόδου υπήρξε η ραγδαία εκβιομηχάνιση της βρετανικής οικονομίας. Αυτή η εξέλιξη συνδυάστηκε με μια ισχυρή τάση μετακίνησης ολοένα μεγαλύτερων τμημάτων του πληθυσμού από την ύπαιθρο προς τις πόλεις, όπου ο συνωστισμός δημιουργούσε συχνά άθλιες συνθήκες διαβίωσης ιδίως για τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα. Από την άλλη, οι νέες οικονομικές δομές είχαν ως αποτέλεσμα την ανάδυση μιας μεσαίας αστικής τάξης, η οποία σταδιακά άρχισε να διεκδικεί μερίδιο της εξουσίας που έως τότε ανήκε κατά κύριο λόγο στην παλιά αριστοκρατία. Την ίδια περίοδο, η Βρετανία αναδείχθηκε σε μεγάλη αποικιοκρατική δύναμη, με κτήσεις που απλώνονταν σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Η βικτωριανή Βρετανία υπήρξε επίσης το θερμοκήπιο ανάπτυξης ρηξικέλευθων ιδεών και καινοτόμων συνηθειών. Στην πρώτη κατηγορία ξεχωριστή θέση κατέχει η θεωρία του Τσαρλς Ντάργουιν (εξελλην. Κάρολος Δαρβίνος) για την εξέλιξη των έμβιων οργανισμών. Στο βιβλίο του με τίτλο «Η καταγωγή των ειδών», το οποίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1859, ο Δαρβίνος διατύπωσε με πειστικότητα την άποψη ότι η επιβίωση των όντων σε βάθος χρόνου εξαρτιόταν από την ικανότητά τους να προσαρμόζονται στις μεταβαλλόμενες συνθήκες, γεγονός που εξηγεί την καταπληκτική βιοποικιλότητα που παρατηρείται στη Γη. Στη δεύτερη κατηγορία εντάσσεται, μεταξύ άλλων, η δημιουργία και η διάδοση αθλοπαιδιών, όπως το ποδόσφαιρο και η αντισφαίριση (τένις), οι οποίες έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς στη βρετανική κοινωνία και σταδιακά διαδόθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο, διαμορφώνοντας έτσι τάσεις που εξακολουθούν να υφίστανται μέχρι τις μέρες μας.
