Ο Εκατονταετής Πόλεμος ήταν μια σειρά ένοπλων συγκρούσεων ανάμεσα στα βασίλεια της Αγγλίας και της Γαλλίας, οι οποίες διήρκεσαν από το 1337 έως το 1453. Αφορμή υπήρξε η διατύπωση αξιώσεων από την πλευρά του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Γ΄ επί του γαλλικού θρόνου. Στο πλευρό καθενός από τους αντιμαχόμενους συμπαρατάχθηκαν πολλά κράτη της Δυτικής και της Κεντρικής Ευρώπης, με αποτέλεσμα ο πόλεμος να λάβει πολύ ευρύτερες διαστάσεις από εκείνες που θα είχε εάν παρέμενε μία διμερής διένεξη. Η ίδια η εξέλιξη του πολέμου επηρεάστηκε καθοριστικά από εξωτερικούς παράγοντες, όπως για παράδειγμα η επιδημία βουβωνικής πανώλης, η οποία σάρωσε την Ευρώπη στα μέσα του 14ου αιώνα, προκαλώντας τον θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων.
Ο Εκατονταετής Πόλεμος υπήρξε σημείο καμπής στη νεότερη ευρωπαϊκή ιστορία. Η δημιουργία επαγγελματικού τύπου στρατών είχε ως αποτέλεσμα τη σταδιακή κάμψη του φεουδαρχικού συστήματος, καθώς οι μονάρχες βασίζονταν πλέον ολοένα και λιγότερο στη στρατιωτική συνδρομή των φεουδαρχών. Παράλληλα, ο πόλεμος ενίσχυσε τη διαμόρφωση της εθνικής συνείδησης στην Αγγλία και στη Γαλλία. Τελικά, οι Γάλλοι αναδείχθηκαν νικητές, κατορθώνοντας να αποφύγουν την υπαγωγή της χώρας τους στο βρετανικό βασιλικό σκήπτρο. Για αιώνες μετά το τέλος του Εκατονταετούς Πολέμου, οι σχέσεις ανάμεσα στην Αγγλία και στη Γαλλία παρέμειναν ανταγωνιστικές.
