Οι περιοχές της Αλσατίας και της Λωραίνης βρίσκονται στη δυτική όχθη του ποταμού Ρήνου και απλώνονται κατά μήκος των σημερινών γαλλογερμανικών συνόρων. Κατά τον 19ο αιώνα, η πλειοψηφία του πληθυσμού μιλούσε τις τοπικές γερμανικές διαλέκτους, χωρίς όμως απαραίτητα να διαθέτει γερμανική εθνική συνείδηση. Τοποθετημένοι γεωγραφικά στις παρυφές μεταξύ της γαλλικής και της γερμανικής κουλτούρας, οι κάτοικοι της Αλσατίας και της Λωραίνης ήταν φυσικό να υφίστανται σημαντικές επιρροές και από τους δύο κόσμους.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα αποτέλεσαν το μήλο της Έριδος ανάμεσα στους Γάλλους και στους Γερμανούς. Σχεδόν το σύνολο της Αλσατίας και περίπου το ¼ της Λωραίνης αποσπάστηκαν το 1871 από τη Γαλλία και προσαρτήθηκαν στη νεοσύστατη Γερμανική Αυτοκρατορία. Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι δύο περιοχές επιστράφηκαν στη Γαλλία, κατακτήθηκαν ξανά από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αποδόθηκαν οριστικά στους Γάλλους έπειτα από τη λήξη του. Προκειμένου να αποτελέσει σύμβολο της γαλλογερμανικής συμφιλίωσης που επιτεύχθηκε στα μεταπολεμικά χρόνια, το Στρασβούργο, το οποίο είναι η πρωτεύουσα της Αλσατίας, επελέγη ως έδρα του Συμβουλίου της Ευρώπης και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
