Οι μαζικές μεταναστεύσεις ιστορικά λαμβάνουν τέσσερις πιθανές μορφές.
Ως αποτέλεσμα συστηματικής άσκησης βίας (μαζική μετανάστευση Τουρκικών φύλων στην Μικρά Ασία μετά την μάχη του Μαντζικέρτ το 1071, εξόντωση της φυλής των Πρώσων (βλ. «Ανατολική Πρωσία») από Γερμανούς μετανάστες-εποικιστές τον 13ο αιώνα), εξόντωση των Ελλήνων του Πόντου και των Αρμενίων από Τούρκους εθνικιστές στις πρώτες δύο δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Η κατάκτηση των Σουμερίων από τους Ασσύριους τον 12ο αιώνα π.Χ., η κατακτήσεις των Ελλήνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Μέση Ανατολή τον 4ο αιώνα π.Χ., η κατάκτηση των Σαξόνων από τους Νορμανδούς τον 11ο αιώνα, η κατάκτηση της χριστιανικής Ισπανίας των Βησιγότθων από μουσουλμάνους Μαυριτανούς τον 8ο αιώνα, η κατάκτηση (και εν μέρει εξόντωση) των αμερινδιάνων από τους Ευρωπαίους μετανάστες-εποικιστές τον 16ο – 19ο αιώνα, η κατάκτηση των Μπαντού και των Ζουλού της Νοτίου Αφρικής από Ολλανδούς και Βρετανούς μετανάστες-εποικιστές τον 19ο αιώνα.
Οι Γοτθικές διεισδύσεις στα εδάφη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τους πρώτους αιώνες μ.Χ., η εξάπλωση των μουσουλμάνων στην Δυτική Αφρική τον 8ο αιώνα, η εξάπλωση των Χαν στην Νότια Κίνα τον 11ο αιώνα, η διείσδυση των Πορτογάλων και των Βρετανών στην Ινδική «υπο-ήπειρο» τον 17ο – 19ο αιώνα, η μεταφορά εκατομμυρίων Κινέζων εργατών (coolies) στην Νοτιοανατολική Ασία, τη νότιο Αμερική και την Καραϊβική ως φτηνό εργατικό δυναμικό από Βρετανούς ατζέντηδες.
Tο δουλεμπόριο Αφρικανών σκλάβων στην βόρεια και νότια Αμερική από δυτικο-ευρωπαίους δουλεμπόρους, το δουλεμπόριο Ευρωπαίων σκλάβων στην βόρεια Αφρική από Σκανδιναβούς πειρατές (Βίκινγκς), το δουλεμπόριο Ευρωπαίων στην Οθωμανική αυτοκρατορία από μουσουλμάνους δουλεμπόρους.