Τελευταία παρατηρήθηκε ότι τα αρχαιότερα στρώματα της αφήγησης του Πύργου της Βαβέλ διαδραματίζουν εξέχοντα ρόλο στη ρητορική και την προπαγάνδα των μεσοποτάμιων δυναστών. Από την εποχή των Σουμερίων η μία/ενιαία γλώσσα συνιστούσε έκφραση/προπαγάνδα ενός ενιαίου κόσμου υποταγμένου όμως στον ίδιο δυνάστη.

Σύμφωνα με τη νεότερη έρευνα, η «ιστορική μνήμη» του Πύργου δεν ανάγεται καταρχάς στo επταόροφο Ζιγκουράτ Etemenanki της Βαβυλωνίας, τo οποίo αντίκρυσαν οι αιχμάλωτοι Ιουδαίοι τον 6ο αι. π.Χ. εξόριστοι επί των ποταμών Τίγρεως και Ευφράτη, αλλά στην κτίση μιας καινούργιας πρωτεύουσας με το όνομα Dur-Scharrukin από τον Ασσύριο Σαργών τον Β’ (721-705 π.Χ.). Με αυτήν την εντειχισμένη πόλη και την υψηλή ακρόπολη (αφού το παλάτι και ο ναός ανεγέρθηκαν σε πλατφόρμα κατά 15 μέτρα υψηλότερη από το επίπεδο της πόλης) ως σύμβολα υπερισχύος και ασφάλειας, ο δυνάστης πίστεψε ότι θα χάριζε αιώνιο όνομα κατεξοχήν στον εαυτό του αλλά και στους υπηκόους του που προέρχονταν από ποικίλες φυλές. Οι τελευταίοι θα είχαν τη δυνατότητα μέσω της συμμετοχής τους σε μεγάλα οικοδομικά προγράμματα (κανάλια, τείχη, πόλεις) να αποκτήσουν «κοινή γλώσσα» και την αίσθηση ότι ανήκουν στους ανθρώπους της Ασσυρίας. Αυτή η πόλη εγκαινιάστηκε το 706 π.Χ.

Ο Σαργών, ο οποίος μάλιστα είχε καταλάβει και τη Σαμάρεια (722 π.Χ., Γ΄ Βασ. 17,5-6), την πρωτεύουσα του Βορείου Βασιλείου του Ισραήλ, πέθανε τελικά λίγους μήνες αργότερα το 705 σε μία μάχη της Μ. Ασίας και το πτώμα του χάθηκε, γεγονός που προκάλεσε ισχυρή κατάπληξη. Θεωρήθηκε ότι μάλλον με το κτίσιμο της πόλης αντιτάχθηκε στο θέλημα των θεών. Γι’ αυτό και ο διάδοχός του Σεναχερίβ ματαίωσε το γιγάντιο πρότζεκτ της Dur-Scharrukin και επανέφερε τη Νινευί ως πρωτεύουσα. Η πτώση του, η οποία θεωρήθηκε συνέπεια της ύβρης του να καταργήσει την πανάρχαια Νινευί, εορτάζεται στο γνωστό άσμα του πεσόντος Εωσφόρου/Αυγερινού (Ησ. 14)».