Η Μακεδονική Δυναστεία

Μια αυτοκρατορία με τόσα χρόνια πορείας, όπως η Βυζαντινή, είναι βέβαιο ότι περνάει από διάφορες φάσεις με περιόδους περισσότερο ή λιγότερο καλές. Από τα μέσα του 9ου έως και το τέλος του 10ου αιώνα, όμως, το Βυζάντιο διανύει την περίοδο της μέγιστης ακμής του, η οποία συμπίπτει με τη διακυβέρνηση της Μακεδονικής Δυναστείας.

Πρόκειται για μια περίοδο που πολλά πράγματα αλλάζουν προς το καλύτερο. Η Κρήτη (960) και η Κύπρος (965) απελευθερώνονται από τους Άραβες. Το Βυζάντιο αναπτύσσει φιλικές σχέσεις με τους Ρώσους και τους Βούλγαρους. Οι βυζαντινές εκστρατείες στην Ανατολή έχουν ως αποτέλεσμα την απόκτηση νέων εδαφών, όπως είναι η Κιλικία και η Αντιόχεια. Ένας ικανότατος στρατηγός, ο Νικηφόρος Φωκάς, γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλής λόγω των στρατιωτικών του επιτυχιών, αποκτάει την υποστήριξη όχι μόνο του στρατού αλλά και της αριστοκρατίας και καταλαμβάνει τελικά τον αυτοκρατορικό θρόνο.

Με άλλα λόγια, οι περισσότεροι από τους δεκαπέντε εκπροσώπους αυτής της δυναστείας θα βασιλέψουν το ίδιο επιτυχημένα και ανάμεσά τους θα ξεχωρίσουν και δύο γυναίκες, η Ζωή και η Θεοδώρα, που συμβασιλεύουν με τους συζύγους τους.

Πανηγυρική είσοδος του Νικηφόρου Φωκά στην Κωνσταντινούπολη μετά από τις νίκες του, μικρογραφία από το Χρονικό του Ιωάννη Σκυλίτζη, 13ος αιώνας, Μαδρίτη