Της Χριστίνας Γαλανοπούλου
Στην καρδιά ενός από τους πιο σκληρούς τόπους απέναντι στις γυναίκες -απέναντι στο ανθρώπινο είδος, γενικώς- ζει μια παράξενη μοναχή. Είναι Ελληνίδα, τη λένε Νεκταρία και εδώ και 25 χρόνια κάνει δουλειά υπέρ των κοριτσιών στην Καλκούτα, στο Μπακεσουάρ, σε όποιο σημείο της Ινδίας εντοπίσει ορφανό και καταφέρει να το μαζέψει από τις καλύβες, απ' τους δρόμους, από γονείς που ετοιμάζονται να το πουλήσουν ή απλώς να το πετάξουν στην τύχη του, τον ίδιο τον θάνατο. Η αδελφή Νεκταρία, από το Μοναστήρι του Οσίου Παταπίου είναι μια παράξενη, χαμογελαστή, αεικίνητη γυναίκα, με βραχνή φωνή και λαμπερά μάτια να γυαλίζουν πίσω από τα γυαλιά της. Είναι μονίμως στο πόδι, κοιμάται ελάχιστες ώρες κάθε μέρα και στο όνομα της προσεύχονται -από το '90 και μετά- μερικά τσούρμα από κορίτσια που σώθηκαν από βέβαιο αφανισμό: από την πορνεία, τον καταναγκαστικό γάμο, τη σκλαβιά του αναλφαβητισμού, τον πρόωρο θάνατο ή τη δολοφονία. Όταν ήρθα στην Ινδία, από την Κορέα όπου βρισκόμουν, εκεί στην περιοχή που είναι ο ελληνικός ναός, το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν όλες αυτές οι απροστάτευτες γυναίκες. Πώς βρέθηκε σ' αυτόν τον τόπο και παραμένει για 25 χρόνια; «Βρεθήκαμε εδώ το 1991 μαζί με τον πατέρα Ιγνάτιο. Οι πρώτες προσπάθειες είχαν ξεκινήσει το '80 από τον πατέρα Αθανάσιο Ανθίδη στο Ραμπάκ. Οι Ινδίες υπήγοντο στη Μητρόπολη Νέας Ζηλανδίας, όταν εκοιμήθηκε ο πρώτος ιεραπόστολος στη Δυτική Βεγγάλη και τότε ήταν που είχα ζητήσει από τον πατέρα Ιγνάτιο να ανοίξει τον ελληνικό ναό μετά την ανεξαρτησία από τους Άγγλους. «Δεν μου αρέσει η λέξη ορφανοτροφείο. Να σας πω τη μαύρη αλήθεια, προτιμώ το hostel. Υπάρχουν τρομερές διακρίσεις και θέλω τα παιδιά που είναι εδώ να μπορούν να κυνηγήσουν ένα λαμπρό μέλλον χωρίς σκιές». Στην Ινδία ζουν δυο κόσμοι. Οι εξωφρενικά πλούσιοι και οι απόλυτα φτωχοί. Αν η Καλκούτα έχει 13 εκ. πληθυσμό, τα 5 εκ. φυτοζωούν, ζωές μέσα στη λάσπη».