Διαβάστε τα παρακάτω αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Χρήστου Μποκόρου με αφορμή την έκθεσή του «1821, η γιορτή» στο Μουσείο Μπενάκη.

Η έκθεση «1821, η γιορτή» του Χρήστου Μποκόρου στο Μουσείο Μπενάκη ξεκινάει με μια τεράστια γαλανόλευκη με λουρίδες κόκκινες στην είσοδό της. Προχωρώντας, βρίσκεσαι σε έναν σκοτεινό χώρο όπου γίνεσαι μάρτυρας μιας μυσταγωγίας εικαστικής αλλά ίσως και μεταφυσικής. Η αντιπαράθεση φωτός και σκοταδιού, τα επαναλαμβανόμενα πορτρέτα του Σολωμού και του Καραϊσκάκη, τέσσερα μικρά, υποφωτισμένα κάδρα από παλιές ξύλινες αχρηστευμένες αγιογραφίες και άλλα κομμάτια ξύλου που παριστάνουν το κλέος, το αίμα, τον ίσκιο του αφανούς ήρωα, όλα αυτά οδηγούν στον κυρίως χώρο, όπου, περιμετρικά, σειρά λευκών τελάρων αναπαριστά τραπέζια με αφανείς συνδαιτυμόνες. Ένας αθώος αμνός, το μαχαίρι, δαφνόφυλλα σκορπισμένα και από ψηλά μια μαυροφορεμένη ηλικιωμένη γυναίκα με χρυσοκέντητο φόντο, η Δόξα, ολοκληρώνουν ένα μικρής κλίμακας επικό έργο. Η συμβολή του γνωστού καλλιτέχνη στον εθνικό εορτασμό είναι φόρος τιμής στους εξεγερμένους που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία.
— Μιλήστε μου για την έκθεσή σας.
Είναι προσωπική μου ανάγκη, μια πρόθεση που είχα εδώ και τριάμισι χρόνια, την οποία αγκάλιασε από την αρχή ο Μάνος Δημητρακόπουλος, πρόεδρος της Εταιρείας Κοινωνικού Έργου και Πολιτισμού (ΕΚΕΠ). Με αυτήν τη συγκυρία προχώρησε η έκθεση και έφτασε εδώ που έφτασε. Γιορτάζουμε φέτος τα διακόσια χρόνια της εξέγερσης, η οποία έγινε […] για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία. Αυτό τους έκοφτε τους ανθρώπους, είχαν κάτι πίστεις που ήθελαν να τις διατηρούν αυτόνομες, ελευθερία ζητούσαν. Κάτι κατσαπλιάδες, ξυπόλυτοι και ξεβράκωτοι ήταν. Αυτούς γιορτάζουμε. Κι αυτοί τα έδωσαν όλα, και το έχει τους και το είναι τους, για κάτι που τους υπερέβαινε. Εμείς τώρα τους κρίνουμε […]. Δεν έχουμε καταλάβει σε τι κόψη ήταν και τι περάσανε. Δεν καταλάβαμε ότι δεν αναστήσανε κράτος αλλά ένα αίσθημα υψηλό ελευθερίας. Αυτό που λέει και ο Σολωμός, το «ελευθερία και γλώσσα». Ο ιδιαίτερος λόγος να υπάρχω, να περιγράφω τον κόσμο και να συνεννοούμαι με τους άλλους είναι η γλώσσα. Η ελευθερία και η γλώσσα είναι τα υψηλότερα ιδανικά του ανθρώπου. Αυτοί θυσιάσανε τη ζωή τους για να τα έχουμε εμείς σήμερα. Γι’ αυτό γίνεται η έκθεση, για τους αφανείς ήρωες, για τον Σολωμό και τον Καραϊσκάκη, τον γιο της καλογριάς και τον γιο της παραδουλεύτρας.
— Ο ποιητής και ο πολεμιστής.
Όμηρος και Αχιλλέας είναι ένα πράγμα, Σολωμός και Καραϊσκάκης είναι ένα, δεν υπάρχει ο ένας χωρίς τον άλλον. Μοναχό του τον ήρωα τι να τον κάνεις; Αν δεν τον τραγουδήσει κάποιος, ποιος θα τον μάθει;

Η πηγή του κειμένου είναι: lifo.gr