Νίκος Ορφανίδης
Ο κυρ Αλέξανδρος

Έτσι όπως στέκεται
στο μπαλκονάκι του μοναστηριού
ο ξεχασμένος εκείνος καλόγερος
με το σκουφάκι του
και το τριμμένο του ράσο
και το κομποσχοινάκι του
με τα αηδόνια να διαρρηγνύουν το στερέωμα
πηγαίνοντας πια να βραδυάσει
με τον ήλιο να αποσύρεται
βγαίνει ξαφνικά κάτω
από του Λεχονιού το ρέμα
από τη θάλασσα πέρα
από τις σκιές των δέντρων
και τα πλατάνια
ο κυρ Αλέξανδρος
με εκείνο το μαύρο του παλτό
έτσι πάει και στέκεται στο δεξιό ψαλτήρι
εκεί στο καθολικό
αρχίζοντας τον Κανόνα μαζί με πουλιά
που δεν λένε να πάνε για ύπνο
να ησυχάσουν
από τον κάματο της μέρας.