Διαβάστε το ποίημα «Δημόσιοι υπάλληλοι» του Καρυωτάκη από τη συλλογή του Ελεγεία και Σάτιρες. Ποιες αναλογίες βρίσκετε με το πεζό του «Καλός υπάλληλος»; Να αναφέρετε συγκεκριμένες λέξεις/φράσεις που δείχνουν την «αλλοτρίωση» –την εργαλειοποίηση του ανθρώπου– που προκαλεί ο δημοσιοϋπαλληλικός βίος και τον (αυτο)σαρκασμό του Καρυωτάκη για την κατάσταση αυτή στο πλαίσιο που σας δίνεται.
Δημόσιοι υπάλληλοι
Οι υπάλληλοι όλοι
λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο δύο μες στα
γραφεία.
(Ηλεκτρολόγοι θα
’ναι η
Πολιτεία
κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν.)
Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν
αθώα λευκά
χαρτιά, χωρίς αιτία.
«Συν τῃ παρούσῃ αλληλογραφίᾳ
έχομεν την τιμήν» διαβεβαιώνουν.
Και μοναχά η τιμή τούς απομένει,
όταν
ανηφορίζουνε τους δρόμους,
το βράδυ στις οχτώ, σαν
κουρντισμένοι.
Παίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα, τους ώμους
σηκώνοντας
οι υπάλληλοι οι καημένοι.
Πηγή: Κ. Γ. Καρυωτάκης, Ποιήματα και Πεζά,
επιμ. Γ. Π. Σαββίδης, εκδ. Ερμής, Αθήνα 1991