Στα πεζά τους τόσο ο Καρυωτάκης όσο και ο Τσέχοφ επιχειρούν να
φανερώσουν την ψυχική αλλοίωση («αλλοτρίωση») που προκαλείται
από τον υπαλληλικό βίο χρησιμοποιώντας τον τρόπο της
ειρωνείας, που ορίζεται ως εξής:
Ειρωνεία είναι ένας λεκτικός τρόπος (σχήμα λόγου) που
χρησιμοποιείται για να τονιστεί μια οξεία αντίθεση ανάμεσα
σε δύο καταστάσεις, είτε εξωτερικές είτε εσωτερικές
(«δραματική» / «λεκτική» ειρωνεία), και φανερώνει τη
διάσταση ανάμεσα στο φαίνεσθαι και στο είναι, σε αυτά που
λέγονται και αυτά που (υπο)νοούνται, ή τη δυσαρμονία της
αντίδρασης ενός υποκειμένου απέναντι σε μια αντικειμενική
συνθήκη, στο όριο της υπερβολής.
Με βάση τον παραπάνω ορισμό της ειρωνείας, να
αποδείξετε με στοιχεία από τα δύο κείμενα ότι στον «Καλό
υπάλληλο» του Καρυωτάκη η ειρωνεία είναι πιο λεπτή, ενώ στον
«Θάνατο ενός υπαλλήλου» του Τσέχοφ η ειρωνεία είναι οξύτερη,
φτάνει στο όριο του γελοίου. Να γράψετε τις απαντήσεις σας.
Κ. Καρυωτάκης, «Καλός υπάλληλος»
Τσέχοφ, «Ο θάνατος ενός υπαλλήλου