Διαβάστε το ποίημα της Πολυδούρη που ακολουθεί και εξηγήστε τη νοηματική σχέση του με το ποίημά της «Αμφιβολία».
Μπορείτε, επίσης, να ακούσετε στο διαδίκτυο το πασίγνωστο ποίημα της Πολυδούρη «Μόνο γιατί μ’ αγάπησες» μελοποιημένο από τον Δημήτρη Παπαδημητρίου σε ερμηνεία Ελευθερίας Αρβανιτάκη: Σύνδεσμος

Δραστηριότητα: Αναζητήστε μια μουσική υπόκρουση για το ποίημα «Αμφιβολία» ή, όσοι ασχολείστε με τη μουσική, εμπνευστείτε μια δική σας μελωδία για τα ποιήματα της Πολυδούρη με τη βοήθεια του/της Μουσικού σας.


Κοντά σου

Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι.
Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως.
Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη
Ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά
κι αν κάποτε μιλάμε, αναφτεριάζει,
πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανθίζει σα λουλούδι
κι ανύποπτα περνά μέσ’ στη ζωή.
Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι,
σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.



Πηγή: Μαρία Πολυδούρη, Άπαντα, εισαγωγή-επιμέλεια Τάκης Μενδράκος, εκδ. Αστάρτη, Αθήνα 1989

Αμφιβολία

Ο νέος που πρόσμενες ναρθή
δεν ήρθε μήτε απόψε.
– Μα τι θα τούλεγες; Γιατί;
Άσε το μάταιο να χαθή.
Το άμοιρο φύτρο κόψε.

Μη σου πλανεύει την καρδιά
τη χιλιοπαθημένη,
μία αναγελάστρα επιθυμιά.
Στην εαρινήν αυτή βραδιά
μια πίκρα είναι χυμένη.

Μα δεν ακούς τη συμβουλή,
τόσο η μαγεία σε δένει.
Μήτε κι’ απόψε δε θαρθή,
κ’ έτσι θα γίνη πιο πολύ
το αύριο που περιμένει.

Στα σκοτεινά του μάτια φως
η απουσία θα χύση,
τ’ αδέξια χέρια του, με ορμή
συγκρατημένη, ένας κρυφός
καημός θα τα φιλήση

και θα τα ιδώ να μου απλωθούν,
νάναι δειλά στη νίκη,
γλυκά στην πίστη πως μπορούν,
κύμα χαδιών, να με τραβούν
στο βάθος σα χαλίκι.


Πηγή: Μαρία Πολυδούρη, Άπαντα, εισαγωγή-επιμέλεια Τάκης Μενδράκος, Αστάρτη, Αθήνα 1989