Κώστας Καρυωτάκης
Αγάπη
Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το
σκοτάδι.
Και με είδε μια αχτίδα.
Δροσούλα το ιλαρό
το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
Πώς μ’
έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου
χείλη!
Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον
ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’
είχε πέτρα κάνει ο πόνος.
Το ποίημα είναι από την πρώτη ποιητική συλλογή του
Καρυωτάκη Ο πόνος του ανθρώπου και των πραμάτων (1919)∙
βλ. στη συγκεντρωτική έκδοση: Κ. Γ. Καρυωτάκης,
Ποιήματα και Πεζά, επιμ. Γ. Π. Σαββίδης, εκδ. Ερμής,
Αθήνα 1991.
Μαρία Πολυδούρη
Η αγάπη του ποιητή
Μ’
απάντησες στο δρόμο σου, Ποιητή.
Ήμουν το πρωτολούλουδο
του Απρίλη.
Η δίψα της αγάπης που ζητεί
σου φλόγιζε
τη σκέψη και τα χείλη.
Ήμουν το πρωτολούλουδο. Κλειστή
τότε η πηγή των
στοχασμών μου, εμίλει
μόνο η καρδιά μου αθώα και λατρευτή,
όταν το πρώτο βλέμμα μού είχες στείλει.
Με τον καιρό, τον πόθο σου σ’
εμέ
να φανερώσης σίμωσες. Ωιμέ,
είμασταν μιας γενιάς
παιδιά. Η καρδιά μας
Αγάπαε με το πάθος που ζητά
να πάρη, το αισθανθήκαμε
φρικτά
και πήραμεν αλλούθε τη ματιά μας.
Πρωτολούλουδο του Απρίλη: αναφορά στην
ημερομηνία γέννησης της ποιήτριας (1 Απριλίου). Το ποίημα
γράφτηκε το 1923 και ανήκει στα Ανέκδοτα ποιήματα της Πολυδούρη∙
βλ. στη συγκεντρωτική έκδοση: Μαρία Πολυδούρη,
Τα ποιήματα, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2014.