'Ιδιόμελον = Υμνολογικό κείμενο με δική του μοναδική
μελωδία ('Ιακώβου Πρωτοψάλτου, 17ος αι.)

«Ἔλαμψεν ἡ χάρις σου Κύριε, ἔλαμψεν ὁ φωτισμὸς τῶν ψυχῶν ἡμῶν· ἰδοὺ καιρὸς εὐπρόσδεκτος· ἰδοὺ καιρὸς μετανοίας, ἀποθώμεθα τὰ ἔργα τοῦ σκότους, καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός, ὅπως διαπλεύσαντες τὸ τῆς Νηστείας μέγα πέλαγος, εἰς τὴν τριήμερον Ἀνάστασιν καταντήσωμεν, τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ σώζοντος τὰς ψυχὰς ἡμῶν»

«Έλαμψε η χάρη σου, Κύριε, όπως και ο φωτισμός των ψυχών μας. Να, ήρθε ο χρόνος που είναι καλοδεχούμενος. Είναι χρόνος μετάνοιας. Ας αποβάλουμε τα έργα του σκότους και ας φορτωθούμε τα όπλα του φωτός, με σκοπό να ταξιδέψουμε μέσα στο μεγάλο πέλαγος της νηστείας καταλήγοντας στην τριήμερη Ανάσταση του κυρίου και σωτήρα μας Ιησού Χριστού, που σώζει τις υπάρξεις μας».

Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, το απόγευμα, δηλαδή την αμέσως προηγούμενη Κυριακή της Καθαράς Δευτέρας και της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Εκκλησία τελεί τον πρώτο (Α΄) από τους λεγόμενους Κατανυκτικούς Εσπερινούς. Με αυτόν τον τρόπο ανοίγει η περίοδος των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, Αυτός ο Α΄ Κατανυκτικός Εσπερινός αποκαλείται και Εσπερινός της Συγχωρήσεως, στον οποίο καλείται όλο το εκκλησίασμα, κάθε χριστιανός, να ζητήσει αμοιβαία συγχώρεση από κάθε άλλον άνθρωπο. Οι ύμνοι και οι μελωδικές γραμμές της ακολουθίας αυτής είναι ό,τι πιο εντυπωσιακό συναντά κανείς στην παράδοση της ελληνόφωνης ορθόδοξης λατρείας.

Το πρώτο Ἰδιόμελον (δηλαδή αυτόνομα μελοποιημένο λογοτεχνικό κείμενο) των λεγόμενων αποστίχων του Α΄ Κατανυκτικού Εσπερινού ξεκινά με τη φράση «Ἔλαμψεν ἡ χάρις σου, Κύριε». Αναφέρεται στην περίοδο των σαράντα ημερών, που, με το αντίστοιχο πρότυπο των πειρασμών του Χριστού στην έρημο, θα διανύσει ο κάθε χριστιανός ως ασκητής, με σκοπό να φτάσει στην ημέρα της Λαμπρής, στην ημέρα της Ανάστασης.

(Για το σχετικό video/audio, βλ. Πεμπτουσία)