Η ζωή εν τάφω
Από τη φοβερή εμπειρία του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με τις
εκατόμβες των θυμάτων, προέκυψε κατά τον Μεσοπόλεμο η θεματική
της αντιπολεμικής λογοτεχνίας, η οποία αναπτύχθηκε και
αργότερα. Πρόκειται για λογοτεχνικά έργα που περιγράφουν τα
σκληρά βιώματα των στρατιωτών στο μέτωπο, αντιπαραβάλλοντάς τα
με την ομορφιά της ζωής σε καιρούς ειρήνης. Τέτοιο θέμα έχει
και το μυθιστόρημα του Μυριβήλη Η ζωή εν τάφω (1924),
στηριγμένο σε ό,τι έζησε ο ίδιος στα χαρακώματα. Οι εμπειρίες
του συγγραφέα παρουσιάζονται στο μυθιστόρημα με προσωπείο, ως
εμπειρίες του φανταστικού λοχία Κωστούλα, ο οποίος υποτίθεται
ότι τις περιγράφει σε χειρόγραφο που σκοπεύει να στείλει στην
αγαπημένη του, χωρίς ποτέ να τα καταφέρει. Το κεντρικό
επεισόδιο στο απόσπασμα που ακολουθεί είναι η περίθαλψη του
τραυματία Κωστούλα στο σπίτι μιας χωρικής στη Μακεδονία, που
έχει δυο γιους στο αντίπαλο στρατόπεδο.