«Η Κυρά των Αμπελιών» είναι η ιστορία προσωποποιημένη. Είναι η Μαρία και ο Ιωσήφ με το γιο τους και τον Παντοκράτορα, το γόνατο του Νικηταρά, το σπαθί του Μακρυγιάννη, ο πρόγονος που γέμιζε την μπασιά με την αντρεία του, ο Μεγαλέξανδρος και πλάι του η θειά Παρασκευούλα. Ο Θεόφιλος και η Αρετούσα, οι Καπεταναίοι, το Μεσολόγγι, οι γιομιτζήδες Άγιοι που κουβαλούν στη ράχη τους κανόνια του ’21, οι Μπουμπουλίνες και οι Κανάρηδες με τα μπουρλότα τους, οι τσοπαναραίοι Απόστολοι να χτυπάνε τα σήμαντρα της Αγιάς Σοφιάς. Αυτή είναι «Η Κυρά των Αμπελιών», η Ελλάδα με τη φύση της και την ιστορία της. Το ασήμαντο φωτίζεται και προβάλλεται ως σημαντικό, χωρίς το σημαντικό να χάνει τη λάμψη του. Οι ψηφίδες τοποθετούνται συνειρμικά. Το παρελθόν γίνεται παρόν και το παρόν συμβιώνει με το παρελθόν. Η ταπεινή θειά Παρασκευούλα στέκει δίπλα στο Μεγαλέξανδρο, πλάι τους ο Θεόφιλος και η Αρετούσα. Ο Χριστός, η Παναγία, ο Παντοκράτορας, σύμβολα της Ορθοδοξίας, φαίνεται να εποπτεύουν αυτόν τον τόπο. Οι ήρωες αγιοποιούνται, οι τσοπαναραίοι μεταμορφώνονται σε Απόστολους. Όλ’ αυτά μπήκαν μέσα στα χρωματοσώματα της πατρίδας και κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει σε τι ποσοστό, γιατί και το έσχατο αξίζει όσο το πρώτο. Αυτές όλες οι ψηφίδες είναι μια ιερή παρακαταθήκη αποτελούν μια γερή αρματωσιά.